Vandaag had ik het nodig om de connectie aan te gaan met mijzelf, niet met woorden maar fysiek. Ik had niet echt een vast omlijnd idee, meer een gevoel wat eigenlijk voortkwam uit inspiratie voor een fotoshoot. Gister sprak ik met mijn partner over mijn idee voor een foto en hij was direct enthousiast om hier samen mee aan de slag te gaan. Hoezeer ik onze shoots samen ook ambieer, ik wilde niet dat de inspiratie die ik nu had zou versmelten in een shoot die we samen deden. Ik wilde er alleen mee bezig zijn, dat is mijn manier om een weg te vinden met en in alle emoties. Maar misschien nog wel meer belangrijk, ik wilde de connectie met mijzelf aan kunnen gaan zonder de ballast die ik mee draag van onze bdsm-relatie dynamiek. Misschien voelt dit voor anderen erg egoïstisch, ik kies er namelijk bewust voor om mijn energie en inspiratie niet te delen in een dynamiek met mijn partner. Dat doe ik niet om hem te kwetsen, ik doe dit omdat het mij helpt te helen.
Zilveren schakels, die titel is symbolisch. Al was ik me daar nog niet bewust van toen ik vanmiddag bezig was met deze foto’s maken. De schakels verbinden, verleden en heden, mijn bdsm gevoelens en mij, mijn bdsm verlangens en mij, mijn pijn en mij, mijn verdriet en mij. De schakels voelden prettig op een manier die ik niet eerder zo gevoeld had. Mijzelf bewust proberen enigszins vast te leggen met deze ijzeren ketting was een symbolisch losmaken. Losbreken van de schakels die mij beperken, die mijn bewegingsvrijheid hinderen, die mij verlammen. Ik vond een gevoel van vrijheid in zo bezig zijn en ondanks het verdriet dat voortdurend in mijn sluimert voelde ik me ook even vrij.
De foto’s zijn niet zo esthetisch en verfijnd als ik normaal gesproken zou delen, ze zijn puur en daarin misschien ook wel een tikkeltje ruw of rauw. Dat past, voor nu, bij mijn gevoel.
Plaats reactie