Ze zet de toon, maakt noot voor noot haar eigen compositie. Ze leidt de dans, ik kan haar slechts volgen. Ze zet mijn dwalen naar haar hand, creëert paden waar het onbegaanbaar leek te zijn. Haar lijden is mijn muze, mijn weerstand haar grootste uitdaging. Haar dwalen is mijn dolen, mijn dwalen is haar genot.... Lees verder →

Ze legt me aan banden, zonder compassie. Ze dwingt me te schikken in de beperking die zij mij oplegt. Ik verfoei haar. Ze bindt me, emotieloos. Haar wil wordt de mijne, laat mij weinig anders keuze dan te accepteren de ruimte die zij me overlaat. Ik geef me over. Ze put me uit, keer op... Lees verder →

Vast, gebonden, niet in staat te bewegen. Zo voelt het, wanneer jij me vertelt mijn handen ergens te houden. Ik leg ze neer, ze blijven liggen. Zijn er dan geen impulsen? Natuurlijk wel, ik kies er alleen voor ze niet te volgen. Soms breekt een prikkel door die impuls, mijn handen bewegen en in diezelfde... Lees verder →

Eén beweging, voorbij subtiel. Jouw hand om mijn nek, mijn lichaam tegen de muur. Onze ogen ontmoeten, delen verhalen onuitgesproken. Een nieuwe beweging, duidelijk en krachtig. Je voet tegen mijn been, mijn benen gespreid, nog steeds tegen de muur. Mijn lichaam spreekt een voorzichtig verlangen. Geen beweging, stilte domineert, verlangen smoort en laait op in... Lees verder →

De diepte die ik in onze laatste momenten van delen heb beleefd is ongekend. Ik wil haar zo graag in woorden vangen maar ik kan de woorden niet echt vinden. In de aanloop voor ons weekend heb ik een aantal dingen bij mijn partner neergelegd, onder andere dat ik gevoelig ben voor sommige patronen die... Lees verder →