De relativiteit van Tijd

De relativiteit van tijd, leidt tot stilstand, tot in de kleinste details. Hoe komt het toch dat zovelen zo graag vast willen houden aan misleiding. Waarbij ze zelf misleiding inzetten, in stand houden en vooral lijken te weigeren misleiding omver te trappen. Ik lees over jonge vrouwen, onervaren binnen bdsm. Maar ze zijn bereid te... Lees verder →

Tekent ze dromen op de muren

Kwetsbaar is ze, ik voel haar aanwezigheid. Zo lichtgeraakt kan ze zijn, ik ben haar muur en zij verschuilt zich in mij. Soms gluurt ze tussen de kieren door, ik voel haar blik, ze staat me toe, soms, om met haar meekijken. Soms zit ze ineens voor de muur, een ineengedoken figuurtje dat met nieuwsgierige... Lees verder →

Ongepolijste Diamant

Die ruwe diamant, die zo mooi en zo bijzonder is. Zo scherp nog aan de randjes, een ruwe schoonheid, en die dan geslepen moet worden, tot in uiterste perfectie gepolijst naar het beeld dat de grootmeester voor ogen heeft. Het is een metafoor die graag gebruikt wordt in profielen en advertenties merk ik, waarbij ik... Lees verder →

Het stille smeken

Verlangen naar pijn smoort de wens tot overgave. Mijn lichaam stil, in afwachting, trillend verlangen fluistert een stille schreeuw. 'Geef me de pijn' smeekt ze woordloos. Mijn lichaam spreekt. 'Laat me niet smeken' denkt het voelen. Mijn lichaam spreekt. Een eerste slag, een zucht ontsnapt mijn lippen, verlaat mijn lichaam en hangt als stille getuige... Lees verder →

Puzzelstukjes

Vele puzzelstukjes dwarrelen, ik grijp ze, bekijk ze. Stukjes verleden, oud verlangen, nieuw verlangen. Herinneringen, onrust, twijfels. De wens opnieuw te beleven, oude kaders, nieuwe kaders. Alles wordt opnieuw gedefinieerd, het is geen keuze. Ik moet alles opnieuw definiëren ik luister naar mijzelf. Ik kijk terug, weken geleden alweer...ik zie het meisje, wat onzichtbaar blij... Lees verder →

Leven is het Zijn in jezelf toelaten

Ooit schreef ik 'Leven is het Zijn in jezelf toe durven laten' wat is het verdomd moeilijk, complex en verwarrend om mijn Zijn toe te laten. Ze grist, ze graait, ze sist, ze gromt. Ik loop achter, ik loop mezelf achterna. Wanneer ik de ene emotionele achtbaan gehad heb vlieg ik door de volgende in.... Lees verder →

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑