De Duale dans die mij past

Wat begon als af en toe een mooi plaatje voor mijn blog vinden groeide uit tot één van de grootste vintage bdsm kunst collecties op het internet: Vintage Bdsm Art.
Diverse zijpaden om de andere mooie kunst en fotografie die ik tegenkwam te delen leidde tot andere blogs, losse kunstwerken die ik niet verloren wilde laten gaan vonden hun weg naar mijn op kunst gerichte FetLife account.
Een luisterend oor bieden leidde tot vele mooie, diepgaande en persoonlijke gesprekken, het liet me een forum starten en het volhouden om deze gedurende 18 jaar met veel liefde en betrokkenheid te beheren, het inspireerde me om munches te organiseren nog ver voor deze term een begrip werd, het heeft me gemotiveerd om mijzelf als (bdsm) coach beschikbaar te stellen én het inspireerde me om een informatieve site over bdsm op te zetten.

De achtbaan die leven heet heeft me voor vele uitdagingen geplaatst, daar schreef ik over en vond steun in de prettig en warme reacties. Nog altijd is FetLife voor mij de eerst veilige plek waar ik schrijf wanneer ik het nodig heb om te verwerken of van mij af te praten.

In tijd werd FetLife ook een plek voor me waar ik graag iets van mijzelf deel, dat was eerst vooral in woorden en in tijd werd dat meer het delen van mijn foto’s. Zowel eigen fotografie als sensuele zelfportretten. Een fase die ik nodig had om mijzelf niet te verliezen toen ik mijn partner in mijn beleving kwijtraakte door een hersenbloeding. Dat is een zware tijd geweest, ik had het nodig om met mijzelf in verbinding te blijven en schrijven leek me te hebben lamgeslagen. Schrijven was voor mij altijd een manier om me te uiten, om inzicht in mijn gevoels-en gedachtenwereld te krijgen en om zelfinzichten te versterken. De veranderingen binnen de bdsm én relatiedynamiek hadden me echter ook gedeeltelijk lamgeslagen. Mijn pogingen om te schrijven voelde vaak als een schreeuw in een woestijn waarbij de echo door de wind werd meegedragen en terugkeerde naar mij in een zacht, constant gefluister. Dat is een pijnlijk proces geweest, het versterkte eenzaamheid en het voedde de reflex om me in mijzelf terug te trekken. In mijn zoektocht naar andere manieren om me te uiten ontdekte ik dat fotografie, zowel sensuale zelfportretten als fotograferen, nieuwe deuren openden. Het stelt me in staat om dicht bij mezelf te blijven, om niet te verdwalen in het meebuigen met de veranderingen en daarin delen van mijzelf te verliezen. Het creëert ruimte om in verbinding te blijven met alle delen in mij.

Inmiddels ben ik op een punt beland waar ik mijzelf weer écht in verbinding met mijzelf voel staan. Sterker nog, het voelt alsof ik beter en sterker in mijn kracht ben gaan staan. En daar hoort bij dat ik keuzes maak, afwegingen omtrent waar ik me wel en waar niet mee bezig wil houden. Coachen deed ik met ontzettend veel liefde, proberen om er als ZZP-er mee overeind te blijven staan is een strijd die ik niet meer voeren wil. Dus heb ik besloten om mijn focus te verleggen naar wat ik met veel passie doe en niet als een strijd ervaar: Mijn bdsm kunst projecten. Iets dat ik vaak als zijpaadje presenteerde terwijl in realiteit ik daar veel meer tijd aan spendeer dan aan mijn werk als coach. Sinds ik besloten heb om dat te gaan veranderen ervaar ik een stuk rust in mijzelf.

Vanuit die rust wil ik graag verder bewegen, als individu met sterke bdsm connectie en vanuit mijn betrokkenheid bij de diverse projecten die ik beheer. Ik had een apart account op FL waar ik daarover deelde, en deze bleef voelen als een pad dat me niet lag. Dus heb ik besloten daarmee te stoppen, en zo af en toe op mijn persoonlijke FetLife account iets te delen over mijn projecten. Dat zal ik dan doen als status update omdat ik vanaf daar gemakkelijk kan verwijzen naar externe sites én sinds kort ook kunst en foto’s kan delen zonder dat deze onderdeel van mijn galerij worden. Daarmee kan ik mijn galerij echt exclusief voor mijn eigen fotografie houden en stap ik niet in de valkuil om mijn persoonlijke delen ondergeschikt te maken aan wat meer aan mijn werk gerelateerd is. Het is en blijft een duale dans 😉