Haar pijn

Er sluimert een kwetsbaarheid. Ik voel haar, ik negeer haar. Richt me op mijn ‘onafhankelijke-zelfstandige-vrouw-zijn’ dingen. Dat leidt af maar nog steeds voel ik haar en terwijl ik mij enerzijds aan het focussen was op het schrijven van een informatief stuk was ik anderzijds aan het aftasten.
Wiens kwetsbaarheid was dit, de sub? Het meisje? Het leek soms of ik het meisje zachtjes hoorde praten en huilen, ik kon net niet verstaan wat ze zei. Ik probeerde te voelen, haar te laten merken dat ik er ben. Ze trok zich terug, ik voelde een donkere vlaag van boosheid passeren. Ik weet het, ze voelt zich in de steek gelaten en nu voelt het alsof óók ik haar in de steek heb gelaten.
De laatste dagen passeren regelmatig herinneringen aan momenten waarin zij zich veilig voelde, zelfs al was ze niet altijd duidelijk aanwezig. Ik denk aan de mannen die haar dat gevoel van geborgenheid gaven en een hevig gevoel van verdriet overspoelt me. Deze probeer ik van me af te schudden, wat niet lukt en ik eigenlijk al wist. Dit verdriet hangt al weken boven me, als een paraplu die voorkomt dat mijn verdriet kan vluchten. Een omgekeerde wereld, ik haal gelaten mijn schouders op en adem stukjes verdriet en rouw in.
Het is de rouw om de mannen die belangrijk voor mij waren in mijn leven, de mannen die het meisje in mij geborgenheid gaven, die haar wisten te raken, uit te dagen, te plagen. Ze waren iets anders dan vaderfiguren (op de enige echte vader na), ze waren mannen die met en in hun man zijn het meisje konden laten voelen dat ze er mocht zijn. Dat ze gezien werd, dat ze geliefd werd.
Ik draai en speel met woorden, stel nog even dat moment uit om dat ene hele pijnlijke voor mijzelf uit te spreken.

Ze zijn verdwenen, overleden of verdwenen in een mist.

Daar…daar is die pijn. Ik herken de scherpe en pijnlijke brok die al weken vast zit. Die pijn probeer ik toe te laten, te benoemen. Het meisje kijkt me aan, onze pijn spiegelt en valt samen. Het is bijna niet te beademen.

Ik zet het weer weg en focus mij op de dingen waarop ik mij wil focussen, tussendoor blijf ik aftasten. Ik raak even afgeleid door een gesprek waarvan ik de uitkomst al kende maar dat me wel tot nieuwe scherpe inzichten bracht. Tussendoor steun ik op afstand mijn depressieve zoon en als er relatieve rust lijkt te zijn neem ik de hond mee en waag me buiten. De kou snijdt scherp, mijn handen reageren op de temperatuurverschillen, te snel van warm binnen naar koud buiten gegaan. De pijn van binnen snijdt eveneens scherp. Ik wandel, gedachten op nul, focus op de hond, de regen, de kou, mijn pijnlijke handen.
Weer thuis nestel ik mij opnieuw achter de pc, de oude poezendame heeft op me gewacht en nestelt zich op haar beurt in mijn armen. Alhoewel het lastig typen is laat ik haar, elk klein gebaar van warmte en genegenheid is welkom nu.
Zoon belt weer, ik hoor meer rust in zijn stem en laat los.
Ik denk na over een bdsm stil leven dat ik met mijn camera wil maken, alhoewel de energie me ontbreekt blijf ik mijzelf uitdagen om er toch over na te blijven denken. Ik open FetLife en lees een writing, bij de eerste zinnen wéét ik al dat ik beter niet verder lees. Ik wapen mijzelf en lees door, om even abrupt weg te klikken. De pijn is niet meer weg te ademen.
Ik open een writing en begin gewoon te tikken, mijn vingers vliegen over het toetsenbord. Ik balanceer tussen bewust in het hier en nu zijn en weg in mijn hoofd.

Wanneer mijn woorden de pijnlijke plek tonen breek ik, tranen stromen over mijn wangen.
Ik mis ze, die mannen die er in mijn leven waren. Ieder met hun eigen stukje, hun gebreken en irritante eigenschappen, hun eigenzinnigheid en eigenwijsheid. Maar vooral mis ik het gevoel dat ze me gaven, dat ze het meisje in mij gaven.

Ik laat de tranen stromen, ik laat het meisje huilen. Zij mag haar plek innemen, zij mag naar voren schuiven en haar verdriet uiten. Ze mag mij gebruiken om woorden te vinden voor haar pijn.

(dit schreef ik 30 Januari)