De stille dans

Voor sommige foto’s heb ik meer tijd nodig voor ik ze wil delen, het voelt dan toch als mezelf teveel blootgeven. Ik vroeg me vanavond af hoe dat kwam, waarom ik dat bij bepaalde series wel heb en bij andere niet. Het bezig zijn met zo’n shoot is meer dan alleen maar foto’s maken, het is ook bewust stilstaan bij wat ik voel. Voor de kijker is dat anders, elke foto die ik deel is nieuw en zal een gevoel oproepen. Voor mij is het opnieuw zien van de foto’s een terughalen van het gevoel dat ik had tijdens het maken, waar vervolgens nog een laag aan toegevoegd wordt. De gevoelens in het hier en nu, wat het zien van deze foto’s op dit moment bij me weet te raken.
Ook dat heeft invloed op bepalen of ik een serie wel of niet ga plaatsen.
Sinds het allereerste blog dat ik publiceerde (zo rond 2001) heb ik mijzelf altijd ingefluisterd om mijn angst, onzekerheid en twijfels om te delen achterwege te laten. Ik sprak mijzelf moed in.
Ik spring dan heel bewust het diepe in op het moment dat ik schrijf, omdat ik eigenlijk altijd op voorhand weet dat wanneer ik ga schrijven ik het ook zal publiceren.

Met de intieme foto series is dat toch anders, die maak ik, soms deel ik er vrij direct één of twee foto’s van en soms blijven ze weken of maanden in mijn cloud staan voor ik besluit er iets mee te doen. Het is toch een andere vorm van kwetsbaar(heid) tonen dan ik ken van het schrijven. Daar speelt zeker ook de wetenschap in mee hoe anders een ander de foto’s ziet, en ook dat maakt extra kwetsbaar.

Toch blijf ik proberen dit soort sprongen te wagen, ik heb het mijzelf beloofd om die verbinding aan te blijven gaan. De laatste weken doemt gemis soms heviger op en juist dan zou ik me minder moeten verstoppen (hoe tegenstrijdig dit ook voelt).

Wat het meest hevig voor mij in deze serie is dat is dat het besef van alleen staan met mijn subgevoelens er zo duidelijk in doorklinkt. Dat staat eigenlijk los van de fijne momenten die partner en ik nu af en toe hebben. Dat is een nieuw pad dat we samen bewandelen, op dat pad zijn vooral de masochiste en de geile vrouw aanwezig. De sub wandelt zelden mee, heel soms is ze er eventjes maar het besef dat zij er niet meer kan zijn is altijd aanwezig en dat is een pijnlijk, verdrietig en moeilijk besef om te plaatsen.