Connectie middels beelden

Momenteel ben ik een paar dagen alleen thuis, dat schept een andere ruimte en als vanzelf openen er dan deuren die me in staat stellen te dwalen. In mijzelf, mijn gevoelens, mijn gemis, mijn berusting, mijn onrust. Zoveel emoties, sommige staan in één lijn terwijl anderen lijnrecht tegenover elkaar staan.

Mijn visuele hoofd bedenkt daar direct een plaatje bij en is vervolgens bezig met de vraag of lijnrecht en op één lijn staan op een vreemde manier niet gelijk zijn.

Zo dwalend door de ruimtes van mijn innerlijk realiseer ik mij dat de foto’s die ik maak vaker onderdeel van een proces zijn dan ik door heb. Het voelt voor mij alsof ik rondloop en vastleg wat ik zie, maar in dat moment wordt een verbinding aangegaan met mijn onderbewuste. Soms zie ik dat tijdens het maken (alhoewel dat zeldzaam is), soms zie ik het naderhand, soms komt het pas naar voren tijdens het bewerken van een foto. Het kan jaren duren voor ik het zie, en de verbinding die dan gemaakt wordt kan een brug slaan naar het hier en nu, of juist naar verleden en me helpen om losse uiteindjes te verwerken.

In de beweging die ik maak komt bdsm (als relatie dynamiek) steeds verder weg te staan. Daar heb ik het moeilijk mee, daar schrijf ik nog maar zelden over, daar praat ik vrijwel niet over. Met mijn partner kan ik er niet over praten, hij staat anders in die gesprekken. Voelt en ervaart het anders, ervaart niet het gemis zoals ik dat ervaar. Het zou niet eerlijk zijn om die gesprekken met hem te blijven voeren want er is geen echte oplossing en dan wordt praten alleen nog maar het benadrukken van een pijn die geen van beiden kan laten verdwijnen.

Dus voer ik stille gesprekken met mijzelf, met mijn innerlijke wereld, via fotografie.
Is dat eenzaam? Ja, vreselijk eenzaam.
Is dat wenselijk? Ja, zeer zeker.

Want zou ik dit niet doen dan zou ik verdrinken in de emoties. Nu heb ik een manier gevonden waarmee ik het behapbaar kan maken. Ik heb een lijntje gevonden waarmee ik de verbinding met mijzelf in stand kan houden. Het is wellicht een stukje compenseren, dat ben ik me bewust.

Ik heb nagedacht over kiezen om iemand (anders) toe te laten in mijn bdsm beleving (nog even los van het feit dat dat het eind van mijn relatie met mijn partner zou betekenen). Ik heb mezelf de vraag gesteld wat het me zou kunnen geven, of het nu echt een toevoeging zou bieden. Of het mijn gemis zou kunnen laten verdwijnen.

Op dit moment voelt het alsof het een extra laag met complicaties aan mijn leven zou toevoegen, en daar heb ik geen behoefte aan. Als het gaat om het fysieke bdsm spel dan is dat iets dat van tijd tot tijd nog steeds wel werkt, met vallen en opstaan, met goede en minder goede momenten.
Wat er gewoonweg niet (meer) is dat is de dynamiek buiten de spelmomenten.
Ik heb het nodig om dit hardop te kunnen (en durven) benoemen. Ik weet dat mijn lief dit moeilijk vindt, hij ervaart het niet zo. Voor hem is er ‘wel wat’ veranderd maar in zijn gevoel is het nog steeds zoals het was. Terwijl voor mij er heel veel in mijn gevoel veranderd is, dat ligt bij mij. Daar moet ik een weg in zien te vinden.