Vanavond las ik een mooie reflectie op woorden, het uiten van woorden, het delen van woorden en hoe deze tot een dynamiek kunnen leiden. Ik las het met warm gevoel van herinneren, hoe mooi en bijzonder dit is. Ook las ik het met een zwaar gevoel van verdriet. Want het missen van woorden, van het uiten van woorden binnen je relatie, van het delen van woorden binnen je relatie, van de dynamiek die niet meer tot stand komt…dat is de andere kant van deze medaille.
Het gemis snijdt diep in mij, het werkt door in alle lagen van onze relatie. Vandaag gebeurde er iets dat me behoorlijk onderuit schopte en een hevige impact op me had. En ik kan het niet delen, ik kan de woorden uiten en ik krijg er liefdevol en begripvolle woorden voor terug. Maar er is geen hand die gereikt wordt en zegt ‘kom, dan gaan we samen laag voor laag kijken naar wat dit met je deed.’
Niet vanuit een verkapt therapeutische dynamiek maar vanuit die wisselwerking die in mijn beleving hoort bij een bdsm dynamiek. Die gaat voor mij verder dan alleen die spelmomenten, ik koos voor een monogame relatie mét bdsm omdat ik de veiligheid en geborgenheid bij één partner wilde kunnen ervaren.
Dat alles lijkt stuk of verdwenen te zijn. Ik kan eindeloos praten, mijn frustraties uiten, mijn boosheid, mijn gemis, mijn onmacht, maar niets van dat alles leidt tot een veranderde dynamiek.
De dynamiek is verworden tot een echo dynamiek, waar de dingen die ik zeg herhaald worden om ze zo te bevestigen. Het is éénrichting communicatie geworden, ik ben degene die nog steeds vragen stelt. Die mijn partner uitnodigt om verder te kijken in zijn eigen processen, die mijn partner probeert te motiveren om voorbij de eerste laag van zijn gevoel te kijken.
En ik mag het doen met een monotome klank waarin mijn eigen woorden echoeën, wat er bij mij toe leidt dat ik stil val en dan na het een tijdje weerklinkt alleen nog maar de echo van stilte. Die als een verstikkende deken om me heen hangt.
Het is moeilijk om hier een passend antwoord op te geven. Deze dynamiek zit in jou, zelfs je partner zou zich hier helemaal voor moeten openstellen om te zien wat er aan de hand is. Ondertussen vreet dit aan je en het beschadigd het je gevoelens van binnen uit. ik denk dat niemand anders dan je partner je hiermee kan bijstaan waneer hij zich helemaal voor jouw gevoelens openstelt, wanneer hij dit wil en het ook kan. Ik heb het idee dat niet het “willen” een probleem is, eerder het kunnen. Waarschijnlijk omdat zijn beleving van jullie dynamiek, verschild met die van jou. Een buitenstaander kan alleen maar naar je luisteren en proberen begrip voor je op te brengen. De enige raad die ik je als buitenstaander zou kunnen geven, mag ik je niet geven. Het inzicht moet vanuit jezelf komen, maar kan moeilijk en pijnlijk voor jullie beide zijn. Ik kan jullie beide slechts inzicht en volharding in het juiste toewensen.
LikeGeliked door 1 persoon