De ruimte die nodig is

Het is een dubbel gevoel, ik start vaak in de avond met een verdrietig gevoel mijn bezigheden op mijn kunst sites en ik ben tevens zó blij dat ik op die manier een connectie met bdsm kan behouden. Dat is confronterend, zoals zoveel dingen confronterend zijn de laatste tijd.
Soms zou ik het uit willen schreeuwen dat ik dit niet vol ga houden, dat het niet ga redden om te wachten tot er iets verandert. De stilte, het gebrek aan diepgang in gesprekken, de eenzaamheid, het een weg zien te vinden in de veranderingen in mijn partner. Het is soms gewoon te veel, het is niet waar ik voor gekozen heb en ik ben me heel erg goed bewust dat ditzelfde geldt voor mijn partner.
We zitten in hetzelfde schuitje, en toch voelt het alsof we beiden in aparte bootjes aan het dobberen zijn.

Ik hoorde mijzelf laatst denken dat ik leef met een schim, met iemand die zichzelf niet meer laat zien. Of dat niet kunnen, niet durven of niet willen is dat weet ik niet. Het maakt me machteloos, ik heb alleen maar invloed op mijn eigen aandeel en dat aandeel is vooral niet weglopen, geen afstand nemen, niet mijzelf terugtrekken. Niet mijn eigen connectie met bdsm verbreken omdat de bdsm connectie met mijn partner verdwenen is en vooral niet concluderen dat dit hoofdstuk over is en ik een andere weg moet gaan zoeken.

Het stemt me verdrietig en met mijn verdriet kan ik nergens heen, ik kan het niet met mijn partner delen omdat ik niet meer met de echo om kan gaan. Mijn verdriet ketst af tegen een muur van stilte en dat maakt dat het nog heviger voelt. Als we samen met de hond wandelen dan valt me op dat we niet meer synchroon bewegen, dan valt me op dat onze gesprekken inhoudsloos geworden zijn. Ik kan het niet meer opbrengen om te blijven proberen dat te veranderen, het kost me zoveel energie, het voelt zo zinloos omdat er zo weinig terugkomt. Ik val stil, stille tranen over mijn wangen die niet opgemerkt worden. Een kus, elkaar een goede nacht wensen en als de deur achter me wordt dichtgetrokken dan voel ik een mengeling van opluchting en wanhoop. Opluchting omdat ik mijn verdriet niet meer weg hoef te houden, wanhoop omdat ik bang ben dat ik hier aan onder door ga.

Na een tijdje ebt dit alles weg en is er de rust van mijn kunst bubbel. Ik weet dat dit ook een vlucht is maar ik hoop vooral dat het mijn redding is. Dat zo lang ik op die manier kan schuilen er tijd en ruimte ontstaat waarmee voorkomen kan worden dat er iets stuk gaat. Al voelt het ook alsof ik elke avond in tig scherven uiteen val en een deel van de nacht bezig ben mijzelf weer bij elkaar te rapen.