Er is iets veranderd in mijn gevoel omtrent dingen delen, ik deel (met name op FetLife) foto’s van mezelf die ik anders niet zo makkelijk zou plaatsen. Ik bespeur een gevoel van ongenaakbaarheid in mijzelf en het werpt vragen op waarom ik dat juist nu voel. Wil ik afstand nemen van mijn gevoel van kwetsbaarheid? Wil ik mijn gevoel van kwetsbaar zijn overschreeuwen? Ligt er een laag van boosheid onder? Wil ik shockeren? Wie dan? Mijzelf? Mijn partner?
Al die vragen krijg ik nu niet beantwoord. Dus stel ik mijzelf de enige vraag die nu belangrijk lijkt, overschrijd ik een grens bij mezelf ? Zo voelt het niet, dus dan beschouw ik het maar als onderdeel van het proces waarin ik mij bevind. Kennelijk heb ik het nodig in het mijzelf losmaken van oude patronen, in het oude patroon zocht ik beschutting en bescherming bij mijn partner. Nu dit veranderd is lijk ik mezelf iets te willen laten zien zo lijkt het. In het zoeken naar, en vasthouden van, de connectie met mijn bdsm gevoelens staat zoveel op zijn kop. Soms voelt het alsof ik mijzelf opnieuw aan het uitvinden ben, alsof ik aan het aftasten ben wat wel en wat niet (meer) bij mij past.
Het is een solo ontdekkingstocht aan het worden die gekoppeld is aan de herinneringen en dynamiek die er was maar ook mij helpt om los te breken. Niet van mijn partner maar wel van bepaalde patronen.
Plaats reactie