Alles is Rood

Lang geleden was rood mijn lievelingskleur, had ik een mok in de kleur rood en dit was mijn lievelingsmok. Tot mijn toenmalige partner dingen die mij dierbaar waren stuk maakte of mij ermee belachelijk maakte, liefst in bijzijn van vrienden of familie.

Dus werd mijn wapen om nergens meer een gevoel aan te koppelen, ik had geen lievelingskleur meer, geen lievelings mok meer. Pas jaren en jaren nadat hij en ik uit elkaar waren durfde ik mijzelf weer toe te staan om waarde (voor mijzelf) toe te kennen aan voorwerpen en kleding. Zo ging ik ook weer rode kleding dragen, daar waar ik tot dan het liefst zwart droeg omdat ik me daar het meest veilig in voelde.
Het waren ogenschijnlijk kleine stappen met voor mij een grote betekenis, het was een stuk erkenning naar mijzelf toe. Erkenning van de schade die ik had opgelopen, erkenning voor het deel van mijzelf dat ik was verloren, erkenning voor de strijd die ik voerde om weer in contact met mijzelf te komen.
Dat is een proces van jaren geweest, eentje die ik grotendeels alleen gevoerd heb zonder hulpverleners maar wel met inbreng van vrienden en partners. Als ik terug kijk dan zie ik dat veel van de stappen die ik gezet heb, en ook van keuzes die ik gemaakt heb, in dienst stonden van ‘deze strijd’. Van het mijzelf weer leren kennen, van het opnieuw van mijzelf leren houden. Die strijd is een lange wandeling geweest die vele jaren heeft omvat. Sommige vriendschappen en relaties zijn in die tijd gesneuveld, of ze waren nooit voortbestemd om lang te duren. Ik ben mij er bewust van dat net zoals ik in het leven van velen een stukje mee wandel of heb mee gewandeld dit ook andersom voorkomt. Het zijn puzzelstukjes waarvan ik in het moment dacht dat ze pasten om dan toch te ontdekken dat ze niet helemaal pasten. Ik had ze er soms in geduwd zoals je als kind een puzzelstukje met geweld kon aanpassen zodat het in de puzzel paste, tegen beter weten in uiteraard. En soms wilde ik gewoon te graag geloven dat nieuwe mensen die mijn leven waren komen binnen wandelen bij mijn leven pasten, kon ik verdrietig worden wanneer ik merkte dat om mij heen langdurig en hechtte vriendschappen gesloten werden door mensen die door mij met elkaar in contact gekomen waren. Dat gaf een dubbel gevoel, de verbinder te zijn die altijd weer verlaten wordt wanneer anderen samen verder wandelen.

Misschien ben ik sociale contacten op de lange duur wel net zo gaan benaderen als ik ooit deed met mijn lievelingsmok. Ik maakte mijzelf wijs dat het me niet raakte, ik vertelde mijzelf dat ik iets moois had weten te realiseren…namelijk verbinding tussen anderen en dat het nooit om mij had gegaan. En toch bleef er dat kleine steekje. Vanavond werd ik me daar ineens bewust van, dat ik daarom mensen op voorhand al op afstand houd en mijn/ons sociale leven mede daardoor zeer beperkt is.
Toch zie ik ook iets anders, ik zie een verandering in mij, in de manier waarop ik mij verbind met anderen. Het is alsof ik eigenlijk direct al doorzie dat veel van de interacties in de oppervlakte blijven die mij niet boeit. Dat klinkt voor anderen wellicht aanmatigend of zelfs arrogant terwijl het voor mij gewoon een feit is. Wellicht heb ik te hoge of onrealistische verwachtingen en maakt dit dat ik eenzaam aan een zijlijn sta. De vraag die mij de laatste tijd het meest bezighoudt is of het me iets oplevert om een concessie te doen, om mee te bewegen in de bewegingen aan de oppervlakte terwijl ik altijd zal blijven worstelen met het verlangen te willen duiken.

Datzelfde gevoel sluimert ook in mijn gevoel omtrent mijn relatie. Het besef dat ik wil duiken maar in de dynamiek met mijn partner in de oppervlakte beweeg. Een paar dagen geleden stelde ik mijzelf de vraag of ik dan niet liever zou willen duiken met een onbekende, waarmee ik een nieuwe dynamiek zou kunnen opbouwen. Dan duik ik nog liever helemaal niet. Want eigenlijk ben ik vooral boos op mijn partner, hij weet als geen ander dat ik de wens heb om te duiken, om diep te gaan, om de dieptste donkerste spelonken te verkennen om veilig in zijn armen weer op adem te komen. In zíjn armen, niet de armen van een ander, niet de armen van een onbekende. Voor mij tellen de vele jaren waarin we samen bewegen, ook al zit daar ook de nodige pijn aan vast. En dat leidt tot het besef dat ik inmiddels toch verder gekomen ben dan ik zelf soms door heb, ik houd vast aan die lievelingsmok en erken de waarde ervan. Ik houd vast aan mijn relatie en erken de waarde die ik er aan toe ken.

Eigenlijk ontstond dit schrijfsel als korte introductie voor een gallery met oude foto’s, die ik nu toch maar als apart blog geplaatst heb.