Sluimerend richting helderheid

Twee dagen geleden plaatste ik een persoonlijke tekst die ik toch weer heb verwijderd. Het voelde niet goed, te kwetsend richting Grey al had ik enorm mijn best gedaan en met woorden gegoocheld om dat te voorkomen. Dankjewel voor de lieve reactie (jeweetwelwie) die je gaf, ik hoop dat je begrijpt waarom ik de tekst verwijderd heb.

Voor ik mijn tekst verwijderde stuurde ik deze wel via mail naar Grey, het waren namelijk wel gevoelens waarvan ik vond dat hij mocht weten waar ik mee worstelde. Hij vond dat ik het gewoon moest plaatsen maar zo werkt het niet bij mij. Heb ik het weggehaald dan blijf ik bij dat gevoel, de tekst heb ik wel op mijn blog geplaatst.

Die worsteling met mijn gevoelens, die sluimert nog steeds. Zelfs al word ik volledig in beslag genomen door al het klussen, aan- en bijsturen, heen en weer rijden, zorgen dat het huishouden hier blijft draaien en tussendoor een gezonde maaltijd op tafel zetten. Mijn hoofd dwaalt een eigen spoor en daar probeer ik tussen de grijze mistflarden door zicht te krijgen op mijn eigen gevoel.
Er is iets wat me enorm heeft geraakt.
Was dat een gevoel van tekortkoming naar aanleiding van Grey zijn opmerking dat hij ‘ons mist’? Was het een boosheid richting hem omdat ik het niet fair vind dat hij nu dit uitspreekt en daarmee een druk op mij legt? Dat laatste zou niet eerlijk van mij zijn, want ik mag het ook uitspreken wanneer ik ons mis. Daar zit de boosheid ‘m niet in. Inmiddels is me wel meer duidelijk geworden.
Mijn boosheid wordt gevoed door het feit dat ik in onze lange relatie geregeld ‘ons heb gemist’ en daarin aan mijn lot werd overgelaten. Ik heb zo vaak mijn weg erin moeten zien te vinden, alleen en zonder steun van mijn partner en Dom. En nu ben ik het die afwezig is, die bewust onze bdsm beleving op een zijspoor heeft gezet.
Betekent dit dan dat Grey zich nu door mij op een zijspoor gezet voelt? Best mogelijk.
Misschien is dat een goed ding, al klinkt dit nu niet aardig. Maar dan is het voor hem makkelijker om zich in mij te verplaatsen, in al die momenten dat ik hiermee worstelde.

Misschien is het ook wel een goed ding dat ik ondanks het feit dat ik een zorgzame partner en toegewijde sub ben ik nu een ander kader heb gekozen. Ik heb bdsm even buitengesloten, daarmee heb ik niet mijn partner buitengesloten (al voelt hij het wellicht wel zo) maar ik kan het er nu niet bij hebben. Mijn leven is te druk, te vol. Elke dag ben ik bezig om talloze ballen in de lucht te houden, daarbij heb ik ook nog eens de zorg en verantwoording voor mijn eigen lichaam en balans. Het gaat goed, beter dan verwacht zelfs, maar dat heeft er mede mee te maken dat ik de kaders zo strak houd.

Wellicht had ik verwacht dat mijn Dom me zou steunen in het zo goed voor mijzelf zorgen en botste de opmerking van ‘ons missen’ voor mij te hard en wakkerde een gevoel (of conclusie) aan dat ik dus niet gesteund wordt in de weg waarvoor ik kies. Samenleven en een D’s hebben (en dan ook nog beide de nodige beperkingen hebben) is absoluut geen gemakkelijke connectie. Dat tonen dit soort periodes maar weer haarscherp aan.

Lieve Grey …een beetje geduld nog. Vanaf zondag ben ik twee weken exclusief de jouwe, tot die tijd zul je me even moeten missen.