Worsteling met gevoel

‘Ik mis ons’ zeg je, wanneer we ondanks alle hectiek genieten van een kop koffie op bed en een ochtend waarin uitgeslapen kon worden. Hoe moeilijk ik het ook vind om toe te geven, ik bespeur in mijzelf een gevoel van druk. Natuurlijk mis je ons, we wisten beiden dat wanneer mijn zoon even hier zou logeren en we (ik vooral) ook nog eens extreem druk zouden zijn met hem helpen met zijn appartement dat dit invloed zou hebben op ons leven.
Dus in de gesprekken die we hierover hebben probeer ik stil te staan bij jouw gevoel maar ik kan het niet oplossen, ik kan geen vrije ruimte creëren in de hectiek en zelfs al zou die er zijn dan staat mijn hoofd er nu niet naar om ‘even samen in ons stukje te zijn’.
Dit zeg ik niet hardop, het zou kwetsend overkomen en dat is niet wat ik wil.

En toch worstel ik ermee. Want er zijn zo vaak momenten dat ik ‘ons mis’ omdat de drukte van jouw leven al je energie en aandacht opslokt. Daar leef ik al jaren mee en nu is er een moment dat het andersom is, iets wat maar sporadisch voorkomt want ik probeer doorgaans mijn tijd en energie te verdelen over de mensen die me nodig hebben en meestal lukt het me dan om zelfs wanneer ik druk en moe ben om toch ook nog iets leuks aan te trekken en aan te geven dat ik er helemaal voor jou ben.

En nu heb ik heel bewust ervoor gekozen om mijn energie volledig in te zetten voor het helpen van mijn zoon en er blijft even niets over. Ik bespeur een boosheid in mijzelf, misschien had ik onterecht verwacht dat je zou begrijpen dat ik gedurende deze weken mijn energie nodig heb voor de taak die op mijn schouders rust (het begeleiden van mijn zoon in dit proces).
Mijn boosheid lijkt vooral mijn onmacht te zijn, ik kan mijzelf niet opsplitsen (dit lijkt het eeuwig terugkerende dilemma in mijn leven van de afgelopen 12 jaar te zijn) maar mijn boosheid komt ook voort uit een ander stukje. Het voelt onevenredig, ik mag jarenlang een weg zien te vinden in wat ik mis en nu jij even iets mist heb ik het gevoel dat van mij verwacht wordt dat ik het oplos.

Een druk die ik mijzelf vermoedelijk opleg. Of niet, ik merk dat ik nog aan het aftasten ben in jouw veranderde manier van reageren. Want ik weet dat ik ernaar neig om vrijwel alles bij mezelf neer te leggen, ik ben degene die ergens (anders) mee moet leren omgaan, ik ben degene die meer geduld moet zien op te brengen, ik ben degene die de veranderingen in mijn partner en leven moet leren accepteren, ik ben degene die moet accepteren dat jij een druk leven op je werk hebt wat veel (soms al je) energie opslokt en dan mag ik er geen aanspraak op doen.

Dat is niet iets van de laatste tijd, dat speelt al jaren. En nu heb ik een vrij star kader geschetst, ik ben even niet beschikbaar als sub/masochiste. Niet dat dit lang duurt, we hebben volgende week vakantie en gaan samen weg, dus heel veel exclusieve tijd samen.
Dus het ‘ons missen’ is een kwestie van bewust zijn dat het er nu even niet kan zijn maar over ruim een week wel, en de weken, maanden en jaren erna ook.

Het is me duidelijk, sorry lieve Grey …ik merk dat de opmerking bij me in het verkeerde keelgat is geschoten. Zelfs al ben ik me ervan bewust dat je het niet gezegd hebt om een druk te leggen op me, ik worstel met de gevoelens die het in mij heeft losgemaakt.