In de eenzaamheid van verandering dwaal ik gedachten naar een eind. Met genoegdoening zie ik ze over de rand verdwijnen in een diepte. Met pijn in mijn hart realiseer ik me dat geen diepte me te diep was om in te duiken omdat ik me veilig en geborgen voelde in onze liefde, diezelfde liefde die... Lees verder →

En dan...laat je los. Voel ik de bodem onder mij verdwijnen, zie ik de pilaren naast mij uiteenspatten, zie ik realiteit zich vervormen tot een mij onbekend beeld. De pijn in mijn hart is niet te vangen in woorden, de kleur van mijn geven is grauw geworden. Ik betwijfel de waarde van alles dat je... Lees verder →

De dans heeft mij verlaten, haar beweging verkrampte en sloeg door. Een weg die ik niet volgen kon, bewegen liet mij los. Ik stond stil, aanschouwde de schaduw van wat eens mijn delen was, hoorde het gefluister van wat eens mijn leven was. Ik zag haar oplossen in de oneindigheid van ruimte, niets kon haar... Lees verder →

Je sloot deuren waar je ze net geopend had. Je liet los waar je me net aan de hand meegenomen had. Verloren voel ik mij in de niet te ontwarren realiteit. Je brak wat je geheeld had, je bracht nieuwe wonden toe waar je met veel geduld oude wonden verzorgd had. Verlaten voel ik mij,... Lees verder →

Onverwacht kwam de vrije val, ze had de signalen niet herkend, was niet in staat geweest om te draaien, niet bij machte de val te stoppen. Ze viel zonder om zich heen te grijpen zoekend naar houvast, het werd zwart om haar heen. Later drong een vaag bewustzijn zich aan haar op, maakte haar bewust... Lees verder →

Krachtig in haar bewegen, de kwetsbaarheid gevoeld en geweten. Zoekt ze jouw ogen, haakt in de jouwe. Je bent haar baken, in een zee van beleven, in de storm van voelen. Golven sleuren haar mee, weg van de branding naar de donkere diepte. Een zonnestraal breekt het oppervlak, ze hapt naar adem, rust in jouw... Lees verder →