Verdrietig bewandel ik het beeld van mijn lichaam, ik tel de vele sporen, de onzichtbare littekens en de zichtbare. Tijd spon diepe sporen, ik mis de sprankeling die ik eens was. Wanneer ik in de spiegel kijk raakt de moeheid me die me aankijkt, dat mijn lichaam niet meer is wat het was is een... Lees verder →

Ze ademt het stof van haar beleven, droge korrels schuren haar keel. Ze herinnert zich het vervloeien in de beweging die eens de hare was. Niets meer dan een schim lijkt de ware beleving, vaag danst zij patronen op een onzichtbare muur. Voorzichtig tastend volgen mijn vingers de lijnen van ontelbare breuken die zich stapelden.... Lees verder →

Ze danst, ik volg haar De melodie van haar bewegen stemt melancholiek Er siddert een onbegrepen eenzaamheid Een onuitgesproken stilte die haar gijzelt. Ze zoekt, ik volg haar blik De heftigheid van haar verlangens snijden in mijn ziel Er leeft een ongekende passie die eenzaam danst Een geketende overgave die niet tot leven komt.

Wanneer je me de diepte toont spring ik, zonder aarzeling. Ik drijf in een gewichtsloze ruimte, gestuurd door jouw nemen, genomen door jouw duidelijkheid. In de donkerte opent het licht zich, ze neemt me op, ik ben haar, of is zij mij.. Diverse grijstinten dwarrelen een eigen pallet. De duale dans van ons Zijn brengt... Lees verder →

Er is een ongrijpbaar dwalen, mijn Zijn aan de wandel en ik die haar tracht te volgen. Soepel is haar beweging, stram en stijf de mijne. In de gewichtsloze ruimte waarin zij zich beweegt voel ik mij verloren. In de bewegingen die zij maakt voel ik mij tekort schieten. Ze is mij en toch zo... Lees verder →

In het bewandelen van mijn eigen weg is er een duale dans tussen bewust mijn eigen weg kiezen, genieten van de flow die soms iets op pad brengt en dat wat mist. Het mag, missen. Het is goed te missen. Ik wil het niet najagen, ik wil het niet doelbewust zoeken omdat ik weet dat... Lees verder →