In de nachtelijke uurtjes daalt de stilte neer, ze ademt zowel een prettige bekende warmte als een minder beminde koelte. Zoals meestal dwaal ik in kunst, klik af en toe een profiel aan en laat me leiden door de flow van wat me triggert. Een scala aan emoties passeert, ik klik sommige profielen, foto's of... Lees verder →

Verlaten straten verhullen de ware leegte.Deze zin blijft door mijn hoofd spoken, of eigenlijk is de zin ontstaan toen het beeld met me mee bewoog.Het laat me iets zien, de leegte die schuilgaat in de ogenschijnlijke levendigheid van mijn sociale netwerk. Uit het oog is bij veel mensen echt uit het hart, het besef raakt... Lees verder →

Al dagen voelde ik de storm naderen, een bekend en herkende trilling die zich soms even liet horen. Ik deed mijn best te negeren, wetend dat ik niet klaar was voor een volgende storm. Me in stilte terugtrekken was een prettige vlucht, terwijl om mij heen de lucht alsmaar donkerder werd waande ik mij op... Lees verder →

Dagenlang ervaar ik een drang om ongestoord te kunnen duiken in mijn bubbel van kunst en online publiceren. Ik neem steeds kleine aanloopjes, de flow kondigt zich aan en glipt tussen mijn vermoeide vingers door. Ik laat het, vertrouw erop dat het weer komt.Deze ochtend gunde ik mijzelf een echt rustige start, sinds mijn zoon... Lees verder →

Ze houdt me stevig in haar greepNiets ontziend houdt ze vastIk strijdIk smeekLaat me losLaat me gaan. Ze is onvermurbaarMoeiteloos houdt ze haar gripIk geef me overIk laat losZe laat me niet gaanZe put me uit. Ze is en verdwijnt nietDagenlang houdt ze me gegijzeldIk huilIk ben boosGefrustreerdEn leeg. Zo moe.... Ze trekt me leegZe... Lees verder →

Ogenschijnlijk moeiteloos bewegen we van de ene laag naar de volgende. In het moment van beleven lijkt er een zaadje te worden geplant dat direct ontkiemt en in haar groei een volgend verlangen loslaat. Daar waar ik het ene moment volledig opga in de impact van pijn ervaar ik later hoe een nieuwe ongeremde geilheid... Lees verder →