Sommige dagen tornen aan mijn stabiele basis van zelfvertrouwen, zomaar ineens voel ik deze wankelen, of word ik omver geblazen omdat ik merk gekwetst te zijn door een opmerking die niet gemaakt werd met dat doel maar mij wel wist te raken. Soms twijfel ik om erover te schrijven, ik wil het geen podium van... Lees verder →

We navigeren beiden, soms brengt het ons dichter, soms drijft het ons uiteen.Ieder hebben we ons eigen proces, onze eigen uitdagingen en ook onze eigen strijden.Ook uiten we ons ieder op onze eigen manier, ik ben meer van het schrijven en zou eigenlijk ook graag met anderen praten over wat er speelt. Lief is meer... Lees verder →

Samen praten gaat geruime tijd niet meer vanzelf. Het is hard werken geworden, voor beiden. Waarin we ieder onze eigen patronen (ontwikkeld) hebben. Voor mij is praten als ademen, het gaat vanzelf, ik hoef er nooit veel moeite voor te doen. Ik kan de diepte ingaan, aftastend en verkennend, ik kan al pratend de subtiele... Lees verder →

Dan ebt het geroezemoes van de dag langzaam weg, een deel van mij veert op. De bubbel lonkt, de stilte die ik mag vullen door mijn eigen flow te volgen. Wie weet ga ik vanavond wel mooie vintage kunst vinden om te delen, of ga ik foto's bewerken en plaatsen. In gedachten passeert een serie... Lees verder →

Beetje bij beetje merk ik dat ik me weet te herpakken. Er is een enorme moeheid aanwezig die me laat merken dat er talloze processen in mij gaande zijn, dat kost energie. Ik weet het en dus probeer ik hierin ook lief voor mijzelf te zijn.Tegelijkertijd blijf ik me richten op de connecties met bdsm... Lees verder →

Ook wanneer mijn verdriet zwaar en allesomvattend lijkt te zijn blijf ik proberen mijn ruimte in te nemen. Ik kan het niet helpen dat dan de woorden in mijn hoofd rondzingen die me zo diep raakten.Zo graag zou ik nu mijn lief uitnodigen deze ruimte te betreden, deze ruimte die gevuld is met pijn, verdriet,... Lees verder →