Niet uit het niets maar wel met een enorme kracht word ik ineens geconfronteerd met een hevig gevoel van eenzaamheid, zo sterk dat ik niet eens door heb dat de tranen over mijn wangen stromen. In gedachten probeer ik mijzelf te omarmen, het luisterende oor te zijn dat dat deel in mij dat zich zo... Lees verder →

In de verte klinkt de echo van een vergeten melodie. Wanneer alle ruis van de dag is verdwenen kan ik haar beter horen en herken haar met weemoed.In het afscheid dat ik heb genomen klinkt een vertwijfelde berusting, dit gaat nooit meer terugkomen. De melodie mag dan nog wel puur klinken, de beleving was meer... Lees verder →

De mist lijkt af en toe een klein beetje weg te trekken op de nieuwe weg die we zijn ingeslagen. Soms bespeur ik een klein zonnestraaltje die haar licht laat schijnen op andere inzichten. Onze gesprekken worden minder gestuurd door de pijn die we beiden ervaren. Het blijft ingewikkeld om te praten vanuit het besef... Lees verder →

Sommige draden trekken zo strak dat we beiden verstrengeld lijken te raken. Ik zie een bekend patroon in jou, een slachtofferrol die je belemmert om breder te kijken. Een vasthouden aan de positieve dingen die je deed en dat je daarmee iets lijkt te hebben verloren. Zelf zie ik het anders, er is een langer... Lees verder →

Balancerend, zo voel ik me. Balancerend tussen een nieuwe weg vinden (of misschien wel mij een weg banen in een onbegaanbaar ogend terrein waar ik krassen op mijn armen en benen oploop van de vele takken die uit het wild groeiend struikgewas omhoog en opzij zijn geschoten) en gemis. Ik scroll wat op FetLife en... Lees verder →

'Zullen we vanavond een date night doen?', ik sprak de woorden voorzichtig uit. Me bewust zijnde van alle kwetsbaarheden en obstakels die er lagen. Onze gesprekken liepen al dagen niet geweldig, mij lukt het nog steeds niet goed uit te leggen wat in mij leeft en ik neig er snel naar me weer in mijn... Lees verder →