Verdrietig bewandel ik het beeld van mijn lichaam, ik tel de vele sporen, de onzichtbare littekens en de zichtbare. Tijd spon diepe sporen, ik mis de sprankeling die ik eens was. Wanneer ik in de spiegel kijk raakt de moeheid me die me aankijkt, dat mijn lichaam niet meer is wat het was is een... Lees verder →

Ze ademt het stof van haar beleven, droge korrels schuren haar keel. Ze herinnert zich het vervloeien in de beweging die eens de hare was. Niets meer dan een schim lijkt de ware beleving, vaag danst zij patronen op een onzichtbare muur. Voorzichtig tastend volgen mijn vingers de lijnen van ontelbare breuken die zich stapelden.... Lees verder →

Ze danst, ik volg haar De melodie van haar bewegen stemt melancholiek Er siddert een onbegrepen eenzaamheid Een onuitgesproken stilte die haar gijzelt. Ze zoekt, ik volg haar blik De heftigheid van haar verlangens snijden in mijn ziel Er leeft een ongekende passie die eenzaam danst Een geketende overgave die niet tot leven komt.