Je liet haar los, verdoofd is haar voelen. Besef sijpelt met trage druppels diep door, tranen zijn verlaten, verdwaald is haar beleven. Flarden van beleven tovert beelden die ik niet voelen wil. Je liet los, er is geen weg terug, geen weg vooruit, geen weg. Je liet haar gaan, ik voel haar stille schreeuw. De... Lees verder →

Jaren geleden verbleef een levensgrote Oehoe dagenlang op ons dak en dat van de buren. Daar waar een Buizerd voor mij voelt als een dier dat met mij ademt heb ik ook iets met deze immense uilen. En dan dagenlang zijn energie voelen, zijn roep om een vrouwtje te lonken. 's Nachts in bed lag... Lees verder →

Als de geluiden van de dag verstommen, de verloren energie nog doelloos door de kamer dwaalt, de laatste puber haar bed opzoekt en de huisdieren zich vleien in de rust die neerdaalt...dan voel ik de paniek uit het diepste van mijn binnenste opwellen. Ze neemt de ruimte in die ontstaat, minimaal want meer ruimte innemen... Lees verder →

Toen stopte de dans, je had haar geleid, mij gedragen. Niet eerder wist ik me zo veilig en geborgen. Je droeg me, ik had een blind vertrouwen dat je me niet zou laten vallen. Je viel, of je struikelde of kon mij niet houden. Ik raapte mezelf op, raapte jou op. Droeg mijzelf, droeg jou.... Lees verder →

In de eenzaamheid van verandering dwaal ik gedachten naar een eind. Met genoegdoening zie ik ze over de rand verdwijnen in een diepte. Met pijn in mijn hart realiseer ik me dat geen diepte me te diep was om in te duiken omdat ik me veilig en geborgen voelde in onze liefde, diezelfde liefde die... Lees verder →