Ze beweegt een lege overgave, geborgenheid vormde de baken in haar reizen. Stuurloos voelt ze zich zonder. Een rimpelloos oppervlak ontvouwt zich voor haar, niets meer dan illusie want zodra ze zich overgeeft aan het stille water sleurt de storm haar mee. Hoge golven breken haar blik op de horizon, de kracht van het water... Lees verder →

Woorden dwalen de leegte die ik niet innemen kan, ze strekt haar handen, reikt naar me. Ik wil vluchten uit haar peilloze diepte. Ze haalt me in, meedogenloos is haar scherpte. Ze dwingt me tot overgave, ik geef me, laat haar. Ze breekt me, willoos in haar bewegen geef ik me over. Ik laat los,... Lees verder →

Dan opent diepte zich, woordloos onthaald door pijn. Ik tracht haar scherpte te negeren, ze smaalt om mijn vruchteloze pogingen. Overgave beweegt een schimmige mist, geen licht laat door, ik voel haar verstikken. Tijd strikt de meedogenloosheid van pijn, ze dansen een grimmige sfeer en vullen de ruimte. Ergens in de verte klinkt een vage... Lees verder →

In de leegte van mijn voelen sluimert een gemist beleven. Ik voel haar leegte, haar pijn en gemis. Haar verdriet overmeestert me, ik geef me over en verdrink, golf na golf in immens verdriet dat geen weg meer weet te vinden. Ergens diep in mij deint een zee van tranen, ergens diep in mij dwaalt... Lees verder →

Eenzaamheid graait om zich heen. Wanhopig tracht ik haar maaiende beweging te mijden, dat dit zinloos is weet ik met mijn verstand. Mijn gevoel wil nog even een andere beweging volgen, zij wil nog even vast kunnen houden aan eigen regie. Zelfs al is deze een illusie en doemt ergens gedurende de dag het onvermijdelijke... Lees verder →

Er leeft een pijn in de vertrouwdheid van beweging, ik mijd haar. Zorvuldig stap ik naast de zo vertrouwde paden, doelbewust maar wankel raak ik zijdelings wat zo geborgen, zo vertrouwd, zo eigen was. Ik zie de scherpte, adem haar, ze vult mijn longen, verlamt me. In mijn slaap val ik in een diepte, met... Lees verder →