Als een vogel die verlangend naar de lucht kijkt, de vrije val val vogels bewonderd en weet dat zij ooit ook zo vrij was. Dit besef stemt me verdrietig. Het is een proces dat al langer gaande is. Ik was een vogel die de mooiste vluchten maken kon, duizelingwekkende dalingen afgewisseld met een kalme vleugelslag... Lees verder →

In spel maken we een andere beweging, het wordt heftiger en intenser. Jij ontdekt meer en meer de sadist in jezelf, bent duidelijk, dominant en soms ongenadig. Precies wat ik in dat stuk nodig heb. Het pelt de lagen om mij heen af, brengt mij bij de basis….onderdanig en primal. Ik reageer met lust, op... Lees verder →

Mijn gevoelswereld voelt als een grote pendule van een klok, ik slinger van het ene uiterste naar het andere en soms sta ik stil. In het stil staan was ik deze week verdrietig. Samen zijn voelde eenzamer dan de momenten waarin we apart leven. Je zou denken dat wanneer je samen bent er meer ruimte... Lees verder →

Volgt haar ranke beweging de lijnen van mijn lichaam dan huivert mijn huid, hongerig naar meer. Tekent het brandend likken van iedere slag, smeek ik stilzwijgend om niet te stoppen. Ik verdrink, golf na golf. Ik adem, slag na slag. Huiveringen stelen het licht, ik laat me leiden door jouw donkerte. Glimlachend onthaalt mijn overgave... Lees verder →

In het zilveren licht dans ik, ik beweeg haar tinten van licht naar donker, breek de schakels van een schimmig verleden om licht te openen. Dan weef ik een nieuw licht, ik volg de draden van onstuimig verlangen en passioneel beleven. Verweef ze met de rekbare draadjes van verleden, van herinneringen gekoesterd en pijn beleefd.... Lees verder →

Verdrietig bewandel ik het beeld van mijn lichaam, ik tel de vele sporen, de onzichtbare littekens en de zichtbare. Tijd spon diepe sporen, ik mis de sprankeling die ik eens was. Wanneer ik in de spiegel kijk raakt de moeheid me die me aankijkt, dat mijn lichaam niet meer is wat het was is een... Lees verder →