Een prettige avond, met een klein groepje zitten we nog even na te babbelen. Tegenover me zit een jonge vrouw, casual haalt ze een cane uit de koffer naast haar om als decorum voor haar uitstraling in te zetten. Ik ben verbijsterd, ik word boos, ik verlam en mijn flight respons treed in werking. Resoluut... Lees verder →

Waar passie danste is waar ik weer wil zijn. Het voelt als een onzichtbaar en niet te winnen strijd met mijzelf, de mij bekende connectie met sensualiteit komt en gaat. Verlangens lijken te zijn verbogen tot een abstract weten. Vergeten lijkt de diepte waarin ik dwalen kon. Ik herinner me haar als een droom niet... Lees verder →

De afgelopen dagen sluimert er een zin door mijn hoofd, iets in de trant van 'pas wanneer je je openstelt vanuit je kwetsbare zelf, ontstaat ruimte voor de ander om sterk te zijn' Dat ik hierover nadenk is wellicht geen verrassing. Ik ben erg zoekend in hoe balans te vinden met mijn kwetsbare zelf. Nee... Lees verder →

In velden eindeloos verdriet dwaal ik doelloos. Licht speelt een vreemd spel met verdriet, ik zie het mooie, het kwetsbare maar ook de kracht die in haar schuilt. In haar transparantheid toont ze zich volledig, geen verborgen hoekjes, geen schaduwen die verhullen. Ze neemt me mee, ik laat me door haar leiden. Ik heb het... Lees verder →

In de zwijgende stilte vind ik je omarming. In woorden die je niet uitspreekt klinkt je warmte...het maakt me eenzamer dan ooit. Ik dwaal de paden die we liepen, beelden kleuren een horizon die ik mij amper herinneren kan. Waar ik danste in geborgenheid, waar ik me thuis voelde in mijn overgave...aan jou en niemand... Lees verder →

Het woord spookt door mijn hoofd....subloos, niet voor de hand liggend voor mij om te zeggen maar het raakt me diep. Ik voel me subloos, doelloos, dwalend, disconnected met de sub in mij. Was er na mijn vorige writing eerst een hevig verdriet dat gevolgd werd door een vreemdsoortige rust, is er nu een andere... Lees verder →