Er is een ongrijpbaar dwalen, mijn Zijn aan de wandel en ik die haar tracht te volgen. Soepel is haar beweging, stram en stijf de mijne. In de gewichtsloze ruimte waarin zij zich beweegt voel ik mij verloren. In de bewegingen die zij maakt voel ik mij tekort schieten. Ze is mij en toch zo... Lees verder →

In het bewandelen van mijn eigen weg is er een duale dans tussen bewust mijn eigen weg kiezen, genieten van de flow die soms iets op pad brengt en dat wat mist. Het mag, missen. Het is goed te missen. Ik wil het niet najagen, ik wil het niet doelbewust zoeken omdat ik weet dat... Lees verder →

Haar passen breken de sporen licht die donkerte naar grijs kleuren. Ze beweegt een zacht verlangen, smoort de stilte in haar wens te dansen. In de dans is er geen twijfel maar een zeker bewegen, deze stelt haar in staat zich te verliezen in de beweging. Wanneer de laatste klanken zijn verstomd eist duisternis haar... Lees verder →

Heel vluchtig is er een moment, ik zie het in de reflectie, de beweging van een dans, mijn dans. Verbijsterd sta ik stil, hoe eenzaam de stille danser maar vooral..hoe mooi haar beweging. Als ze zichzelf volgt, als ze drijft op de kracht in haar pure Zijn. Als ze luistert naar de klanken van haar... Lees verder →