Telkens weer probeer ik de verstikkende deken van me af te schudden. De deken van moeheid, niet zomaar moe, niet 'alleen maar' chronisch moe, maar alles absorberende moeheid. Een paar dagen geleden schreef ik een tekst, twijfelde om 'm te plaatsen, plaatste de tekst en het voelde niet goed. Er klonk een verbittering in door... Lees verder →
Volledig Vrij
Wekenlang was er het gevoel van een surrealistisch leven waarin ik was beland. Vervreemd van het vertrouwde dagelijks leven, mijzelf loswurmend uit de greep van destructieve tentakels. Eenmaal los ben ik nog steeds niet los, een periode van jaren waarin een zekere vorm van overleven schuil ging heeft zich diep in mij genesteld.Pas nu merk... Lees verder →
Gekooide Eenzaamheid
Er sluimert een intense eenzaamheid, al langer ben ik me bewust van haar aanwezigheid. Naast een enorm verdriet en de strijd die nog steeds woekert in de gezinsdynamiek vergt het veel van me. Mijn zeer persoonlijke tekst over mijn breken heb ik verwijderd, het had zijn doel gediend (nogmaals dank allen voor de vele steunende... Lees verder →
De Piemel als Model
Af en toe dan voel ik de punt van mijn scherpe pen prikken, ik negeer deze omdat ik weet dat deze schrijfsels maar door een beperkt publiek gewaardeerd worden.Kort geleden reageerde ik onder een writing met de opmerking dat ik vooral voor mijzelf schrijf, dat is nog altijd waar, tegelijkertijd is er ook een bewustzijn... Lees verder →
De seizoenen van het gras
Soms heb ik van die one liners die opduiken, of titels waar ik nog niet iets mee ben gaan doen 🙂 Vanavond dook deze zin op: ‘In een langdurige D’s maak je de seizoenen van het gras mee, beweeg je erin mee.’ Vergelijkbaar met een langdurige relatie met levenspartner. Ik heb een paar jaar bij mogen... Lees verder →
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.