Het is alsof ik op een afstand mijzelf waarneem, ik zie hoe iets dat altijd een snaar in me wist te raken nu het besef raakt dát er ooit die snaar geraakt werd, en de enige vibratie die mij weet te bereiken is de trilling van verdriet. Ik voel mij een gewond vogeltje, haar vleugels... Lees verder →

'Dan dans ik wel alleen' waren mijn gedachten een tijdje terug. Terwijl verdriet me influisterde dat er geen beweging meer is.De dans kwam tot stilstand, mijn stilstand.Zelfs een beetje mee wiegen op een verstilde melodie is een pas te ver.Geen tango, geen opzwepende beweging, de dynamiek is uit ons bewegen. Verstild.Stil....

k raak het kwijt, de connectie met mijn vrouw zijn, met mijn sensuele zelf.Beetje bij beetje zie ik hoe het verdwijnt, gemaskeerd door een omhulsel dat door anderen gezien wordt als vrouwelijk, als mooi, als sensueel. Het raakt me, intens diep, te beseffen dat ik al langer niet meer voel wat ik ooit voelde.Mijn sprankeling... Lees verder →

Ineens word ik me bewust van een zwaarte die me omlaag trekt, waar ik een strijd mee voer die me uitput. Ik laat me meevoeren tot het diepste punt is bereikt, de zwaarte blijft aan me trekken terwijl ik me verwonder. Dieper dan dit kan niet, ik kan niet verdwijnen in de grond alhoewel ik... Lees verder →

Een ongrijpbaar gemis kleurt mijn overgave. Lange tijd heb ik geworsteld met de nuances, was dit een verlangen of een gemis. Verlang ik naar iets dat ik mis in de D's, of is er een gemis in de D's waar ik moeilijk mijn weg in vinden kan? Het heeft me enorm verdrietig gestemd, het leidde... Lees verder →

Een writing zie ik passeren, ik lees in één ademtocht over een paar hectische dagen van iemand, een cursus breathplay, triggers die iets oprakelen en na het lezen neem ik mij voor koffie in te schenken voor ik weer een paar schrijfsels verder ben (ik ken mijzelf nu eenmaal). Nog voor ik op kan staan... Lees verder →