Ineens voel ik me vreselijk klein en kwetsbaar, ik wil niets anders dan bij jou weg mogen kruipen. Me klein en breekbaar mogen voelen, even geen deel uit hoeven maken uit de grote wereld die in rap tempo om mij heen dendert. Ik ben emotioneel, voel me voortdurend alsof ik breek. Daarnaast voel ik mij... Lees verder →

Ze dwaalt de oude pijnen, de wonden bekeken en gestreeld. Zonder hen was ze niet hier beland, het besef dat ze soms zelf het zout in haar wonden is raakt diep. Woorden uit de diepste kloven van haar innerlijk lijden mengen zich met de zoete pijn van passie die in de nacht passeerde. Wonderlijk hoe... Lees verder →

We bewegen onze eigen bubbel, de omgeving vervaagt. Alles in mij richt zich op jou, mijn lichaam danst de dynamiek gestuurd door jouw vragen, door jouw eisen, door jouw geven. Het is een wonderlijke mix van onzichtbare draden die de diverse stukjes in ons met elkaar verbinden. Een moment later is het alsof ik langzaam... Lees verder →

Verdrietig bewandel ik het beeld van mijn lichaam, ik tel de vele sporen, de onzichtbare littekens en de zichtbare. Tijd spon diepe sporen, ik mis de sprankeling die ik eens was. Wanneer ik in de spiegel kijk raakt de moeheid me die me aankijkt, dat mijn lichaam niet meer is wat het was is een... Lees verder →

Ze ademt het stof van haar beleven, droge korrels schuren haar keel. Ze herinnert zich het vervloeien in de beweging die eens de hare was. Niets meer dan een schim lijkt de ware beleving, vaag danst zij patronen op een onzichtbare muur. Voorzichtig tastend volgen mijn vingers de lijnen van ontelbare breuken die zich stapelden.... Lees verder →