Het doek valt, of was het dat het zich ineens opent. Het stuk welk ik aanschouw, bekend en zo geliefd. Mijn dromen en herinneringen, ze openbaren zich in een compleet stuk. Niet langer als uniek deel, maar als een onderdeel uit een groter geheel. Mijn tranen vermengen zich met de scherpe werkelijkheid, het weten en... Lees verder →

Vorig jaar rond deze tijd gebeurde waar ik al langer bang voor was. Toch kwam het bericht onverwacht. Een dierbare vriend die vlak voor zijn by pass operatie thuis was overleden. Zo eenzaam voelde ik me met het verdriet. Ik maakte deel uit van zijn wereld en toch ook niet. Ik kende de namen van... Lees verder →

Langzaam overvalt dat sluimerende gevoel me. Na een drukke en hectische dag zitten we samen op de bank voor de tv. Ik voel een onrust in me waar ik niet bij stil wil staan. Onbewust, of misschien wel gevoelsmatig, ga ik op zoek naar rust. Ik maak hapjes klaar en kom bij je zitten, op... Lees verder →

Zwijgend wenkt ze Alsof ze vertellen wil: Dit is mijn weg, dit is mijn manier Alsof ze woordloos smeekt.. begrijp me alsjeblieft, weet dat de bedoeling is een deur te openen ook al lijkt het alsof er een deur wordt gesloten. Respecteer mijn wegen al zijn ze niet de makkelijkste, zijn ze moeilijk te begrijpen.... Lees verder →