Een raar idee, nu tegen je praten en weten dat ik je dit nooit meer sturen kan. Je dit nooit lezen zult. Het is stil in mijn hoofd en dat maakt me verdrietig. Ik was al voorbij het stadium van twijfels vanuit mijn rationele kant, ik had geaccepteerd dat je soms ineens aanwezig was. De... Lees verder →

Er was een tijd dat het deurtje gemakkelijk open ging, open stond voor iedereen die ik een warm hart toedroeg. De diverse kamers in mijn hart vertoonden bijzonderheden en schoonheden welk door de meesten niet gezien werden. Ze liepen door de kamers, overschreeuwden mijn gevoel, zagen de schoonheid niet, voelden de warmte niet. Ze roofden... Lees verder →

De droom is uit mijn dromen, haar warmte is meegenomen er is geen blik meer op het weidse zicht dat de horizon bood. Is dit hoe het eindigt? Is dit het begin van een doodlopende straat? De vriendschap voorbij, de droom gepasseerd of is mijn blik zo vertroebeld door het verdriet van binnen dat ik... Lees verder →