Ze sluimert, vage bewegingen zijn haar kracht, soms omtrekkend. Plagend, speels verleidt ze je, ze strekt zich uit. Haar energie raakt je, vervoert je, neemt je mee.Haar ogen vertellen verhalen, tonen de diepste paden die haar ziel bewandelt. Soms wervelt ze, gestuurd door haar ongetemd verlangen. Gekooid lijken haar bewegingen, vurig zijn haar ogen. Ze... Lees verder →

Lege woorden dwalen mijn ziel. Geen weg zichtbaar, ongemerkt een richting gekozen. De horizon bevreemd me, is zij deel van mij...Deel ik haar eindeloze verte of is zij het talmen van mijn dwalen. Van antwoord verstoken zoek ik de woorden naar een eind, ongezien en ongehoord. De ziel vertrapt kijkt me moedeloos aan, zij weet... Lees verder →

Je was een dwalen in een veld van ongekende grootte. Ik zag je, ik voelde je. Even plotseling als je opgedoken was verdween je weer in de oneindigheid. Had ik je nu echt gezien? Had ik je gevoeld? Een verdrietig gevoel bleef achter, sluimerde mij de dag door. Ik voelde me een willoos slachtoffer van... Lees verder →

In mijn beleven is tijd tijdloos, ik zet haar graag naar mijn hand, speel met haar draden. Weef deze tot nieuwe patronen, heen en terug, verleden en heden verweven tot een nieuwe dimensie. Zo houd ik van beelden die de suggestie wekken dat meerdere dimensies in één tijd samen kunnen vallen. Vorig jaar bezocht ik... Lees verder →

Woorden dwalen een eigen weg, ik volg gedwee. Geen richting, geen doel, wandelend in een landschap met eindeloos uitzicht. Me bewust van mijn eigen groei, de veranderingen in mij. Grenzen die duidelijker werden, deuren die open gingen. Het oogt vreemd, een deur in een landschap en toch past het me. Die deur is deel van... Lees verder →