Toen stopte de dans, je had haar geleid, mij gedragen. Niet eerder wist ik me zo veilig en geborgen. Je droeg me, ik had een blind vertrouwen dat je me niet zou laten vallen. Je viel, of je struikelde of kon mij niet houden. Ik raapte mezelf op, raapte jou op. Droeg mijzelf, droeg jou.... Lees verder →

In de eenzaamheid van verandering dwaal ik gedachten naar een eind. Met genoegdoening zie ik ze over de rand verdwijnen in een diepte. Met pijn in mijn hart realiseer ik me dat geen diepte me te diep was om in te duiken omdat ik me veilig en geborgen voelde in onze liefde, diezelfde liefde die... Lees verder →

En dan...laat je los. Voel ik de bodem onder mij verdwijnen, zie ik de pilaren naast mij uiteenspatten, zie ik realiteit zich vervormen tot een mij onbekend beeld. De pijn in mijn hart is niet te vangen in woorden, de kleur van mijn geven is grauw geworden. Ik betwijfel de waarde van alles dat je... Lees verder →

De dans heeft mij verlaten, haar beweging verkrampte en sloeg door. Een weg die ik niet volgen kon, bewegen liet mij los. Ik stond stil, aanschouwde de schaduw van wat eens mijn delen was, hoorde het gefluister van wat eens mijn leven was. Ik zag haar oplossen in de oneindigheid van ruimte, niets kon haar... Lees verder →

Je sloot deuren waar je ze net geopend had. Je liet los waar je me net aan de hand meegenomen had. Verloren voel ik mij in de niet te ontwarren realiteit. Je brak wat je geheeld had, je bracht nieuwe wonden toe waar je met veel geduld oude wonden verzorgd had. Verlaten voel ik mij,... Lees verder →