Dan opent diepte zich, woordloos onthaald door pijn. Ik tracht haar scherpte te negeren, ze smaalt om mijn vruchteloze pogingen. Overgave beweegt een schimmige mist, geen licht laat door, ik voel haar verstikken. Tijd strikt de meedogenloosheid van pijn, ze dansen een grimmige sfeer en vullen de ruimte. Ergens in de verte klinkt een vage... Lees verder →
De Jacht is Geopend
Het jachtseizoen is geopend. De signalen zijn duidelijk, het maakt niet uit hoeveel verdriet er doorklinkt in mijn teksten. Relevant is niet wat er wél in mijn profiel staat, gezien wordt wat er niét in staat. Geen partner en dus…is de jacht geopend. Ik was er op voorbereid, erg genoeg eigenlijk dat je als vrouw... Lees verder →
Onbeminde Stilte
In de leegte van mijn voelen sluimert een gemist beleven. Ik voel haar leegte, haar pijn en gemis. Haar verdriet overmeestert me, ik geef me over en verdrink, golf na golf in immens verdriet dat geen weg meer weet te vinden. Ergens diep in mij deint een zee van tranen, ergens diep in mij dwaalt... Lees verder →
Demonen van de Nacht
Eenzaamheid graait om zich heen. Wanhopig tracht ik haar maaiende beweging te mijden, dat dit zinloos is weet ik met mijn verstand. Mijn gevoel wil nog even een andere beweging volgen, zij wil nog even vast kunnen houden aan eigen regie. Zelfs al is deze een illusie en doemt ergens gedurende de dag het onvermijdelijke... Lees verder →
Waar verlies spreekt
Er leeft een pijn in de vertrouwdheid van beweging, ik mijd haar. Zorvuldig stap ik naast de zo vertrouwde paden, doelbewust maar wankel raak ik zijdelings wat zo geborgen, zo vertrouwd, zo eigen was. Ik zie de scherpte, adem haar, ze vult mijn longen, verlamt me. In mijn slaap val ik in een diepte, met... Lees verder →
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.