Eenzaamheid graait om zich heen. Wanhopig tracht ik haar maaiende beweging te mijden, dat dit zinloos is weet ik met mijn verstand. Mijn gevoel wil nog even een andere beweging volgen, zij wil nog even vast kunnen houden aan eigen regie. Zelfs al is deze een illusie en doemt ergens gedurende de dag het onvermijdelijke... Lees verder →

Er leeft een pijn in de vertrouwdheid van beweging, ik mijd haar. Zorvuldig stap ik naast de zo vertrouwde paden, doelbewust maar wankel raak ik zijdelings wat zo geborgen, zo vertrouwd, zo eigen was. Ik zie de scherpte, adem haar, ze vult mijn longen, verlamt me. In mijn slaap val ik in een diepte, met... Lees verder →

Je liet haar los, verdoofd is haar voelen. Besef sijpelt met trage druppels diep door, tranen zijn verlaten, verdwaald is haar beleven. Flarden van beleven tovert beelden die ik niet voelen wil. Je liet los, er is geen weg terug, geen weg vooruit, geen weg. Je liet haar gaan, ik voel haar stille schreeuw. De... Lees verder →

Jaren geleden verbleef een levensgrote Oehoe dagenlang op ons dak en dat van de buren. Daar waar een Buizerd voor mij voelt als een dier dat met mij ademt heb ik ook iets met deze immense uilen. En dan dagenlang zijn energie voelen, zijn roep om een vrouwtje te lonken. 's Nachts in bed lag... Lees verder →

Als de geluiden van de dag verstommen, de verloren energie nog doelloos door de kamer dwaalt, de laatste puber haar bed opzoekt en de huisdieren zich vleien in de rust die neerdaalt...dan voel ik de paniek uit het diepste van mijn binnenste opwellen. Ze neemt de ruimte in die ontstaat, minimaal want meer ruimte innemen... Lees verder →