Ontheemd, alsof de warmte van het zonlicht dat mijn bladeren streelt anders aanvoelt. Mijn wortels tasten de grond af, bekend en onbekend vermengen zich tot een nieuwe bodem waarin het moeilijk grip krijgen is. Ik wil mijn bladeren afschudden, razen als een herfstige storm om niets meer te zijn dan een kale stam en takken.... Lees verder →
Lege Deuren
Ik dwaal in een voortdurend wisselend landschap, gekleurd door de lucht die voortdurend van tint verandert door de dansende reflectie. Een samensmelten van heden en verleden in een prachtig schouwspel schildert de lucht met woorden die ik niet vangen kan. Struinend door het hoge gras ontmoet ik soms een passerende wandelaar, meestal is het een... Lees verder →
De jouwe te zijn
In het lome ochtendlicht duikt de herinnering aan de nacht op. Kwetsbaarder dan naakt voel ik mij bij het bewustzijn van mijn geven wanneer deze in het licht zichtbaar wordt. In mijn voelen daarentegen sluimert een besef, weten dat dit is wie ik ben. Ik geef...maar alleen aan jou. De exclusiviteit van ons delen maakt... Lees verder →
De vlam van onze vriendschap
Twee jaar al, de leegte die je achterliet voelt zowel schrijnend als geruststellend. Gaandeweg is ze bij je gaan passen, is ze een exclusieve ruimte geworden die alleen jij en ik betreden. Daar waar ik met je deelde via mail, losse regels via een sms of app en alleen voor jou de telefoon opnam omdat... Lees verder →
Vage Schijn
Er is een verloren connectie, de connectie met een realiteit die me verlaten heeft. Overgave is een vage schim geworden die ergens diep in mij ademt. Soms voel ik haar wanhoop, haar zucht naar erkenning van haar bestaan. Voortdurend ademt zij het verdriet van gemis. Hoe haar ruimte te geven weet ik niet, haar pijn... Lees verder →
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.