Dapper besloot ze alles achter zich te laten, de weken waarin het gevoel van eenzaamheid haar had verteerd, de intense momenten van verdriet. De nagalm van de uitgesproken woorden zette ze weg, de muren waarin de echo weerkaatst werd keerde ze de rug toe. Lang stond ze peinzend voor de kast, zoekend naar een sprankje... Lees verder →
Gezien, gehoord..
En dan is er ineens een antwoord, bijna onbeholpen, op mijn uitingen van eenzaamheid en verdriet. Ik lees, voel een kou mijn lichaam binnenstromen, ik herken mijn eigen reactie. Alsof er abrupt een stolp om mij heen geplaatst wordt, binnenin de stolp een storm aan emoties, naar buiten toe beschaafde reacties. Het is een antwoord,... Lees verder →
Scherpe Pen
Mijn scherpe pen snijdt soms keihard en bijna genadeloos door mijn verdriet, ik wil eigenlijk niet aan haar toegeven omdat de sfeer van haar schrijfsels mijlenver van mijn verdrietige gevoel staan. En dat gevoel is wel wat het meest sterk aanwezig is, en wat ik ook probeer er te laten zijn omdat het is waar... Lees verder →
Bewegingloos
Het woord spookt door mijn hoofd....subloos, niet voor de hand liggend voor mij om te zeggen maar het raakt me diep. Ik voel me subloos, doelloos, dwalend, disconnected met de sub in mij. Was er na mijn vorige writing eerst een hevig verdriet dat gevolgd werd door een vreemdsoortige rust, is er nu een andere... Lees verder →
Stilletjes vertrokken
In stilte communiceer ik, communiceert mijn innerlijk met mij. Flarden uit songteksten hangen om mij heen, als een te zware jas die ik maar niet van mij af kan schudden. ' We don't talk anymore' is mijn onverbiddelijke danspartner geworden. Ik sta met haar op, ze beweegt mee door mijn dag, ze kust me in... Lees verder →
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.