Ze houdt me stevig in haar greepNiets ontziend houdt ze vastIk strijdIk smeekLaat me losLaat me gaan. Ze is onvermurbaarMoeiteloos houdt ze haar gripIk geef me overIk laat losZe laat me niet gaanZe put me uit. Ze is en verdwijnt nietDagenlang houdt ze me gegijzeldIk huilIk ben boosGefrustreerdEn leeg. Zo moe.... Ze trekt me leegZe... Lees verder →

Ogenschijnlijk moeiteloos bewegen we van de ene laag naar de volgende. In het moment van beleven lijkt er een zaadje te worden geplant dat direct ontkiemt en in haar groei een volgend verlangen loslaat. Daar waar ik het ene moment volledig opga in de impact van pijn ervaar ik later hoe een nieuwe ongeremde geilheid... Lees verder →

Aan de vooravond van vier weken volledige privacy bespeur ik talloze wervelstormen die in mij razen. Daar waar in de afgelopen 14 jaar alleen weekendjes weg, en de laatste jaren af en toe een vakantie, de periodes waren waarin we exclusief tijd en ruimte voor elkaar konden maken breekt er nu een periode van vier... Lees verder →

Soms leidt het tot frustratie, wanhoop is ook wel eens voorgekomen, dan weer herken ik het met glimlach. Niet voor niets heb ik mij altijd aangetrokken gevoeld tot het woord duale, de dualiteit in mijzelf volgend zowel als vervloekend. Zonder mijn eigen dualiteit zou ik de vele tegenstellingen in leven, maar vooral in mensen, minder... Lees verder →