Toegeven dat ik moe ben, écht moe is iets waar ik slecht in ben. Ik benoem wel dat ik moe ben, maar ik koppel er geen acties aan. Ik blijf gewoon doorgaan, vind een soort gestaag tempo dat ik vol kan houden en ik ploeter voort, terwijl ik moe ben.
Moe zijn in combinatie met chronische moeheid is een extra uitdaging, wat er nodig is voor de chronische moeheid weet ik en ik heb daar ook balans in gevonden. Wat er nodig is voor de andere moeheid is een andere uitdaging, de welbekende cliches zijn toepasbaar. Lief zijn voor mezelf, extra goed voor mezelf zorgen, grenzen duidelijk aangeven, minder moeten. Ik pas ze allemaal toe, en ondanks dat voel ik me zo moe dat ik wel kan huilen. En daar ligt het echte obstakel, ik huil zelden, ik kan tranen laten bij film, ik kan emotioneel worden wanneer iemand me iets vertelt dat me raakt, maar huilen omdat ik moe ben, omdat alles van de afgelopen weken een zware wissel op me heeft getrokken…daar ben ik heel erg slecht in. Er sluimert altijd iets in mij dat me influistert sterk te zijn, sterk te blijven. Huilen zie ik niet als zwakte, ik beschouw wat juist als kracht. Wanneer iemand zichzelf kan toestaan huilen dan vind ik dat juist sterk en krachtig.
Mij lukt het slecht, ik weet ook niet of ik het wil. Bij huilen komen. Niet op dit moment in ieder geval. Dus ben ik moe met een scherp randje, dat scherpe randje zijn die emoties die geen uitweg weten te vinden.
De afgelopen twee avonden dook ik diep, ik ging vol overgave mee in de hardheid van mijn Lief. Ik kon in dat moment loslaten, en ergens toch ook niet. Want voor ik bij de emoties kwam gaf ik mijn grens aan, te moe om in die emoties te duiken. Het is iets wat terug te voeren is naar een moment wat me ooit mentaal brak, niet eens specifiek in het moment maar de uren erna leidde het tot een mentaal breken. Ik sliep twee dagen aaneen terwijl bouwvakkers het huis aan het slopen waren, kreeg ik niets van mee. Ik was wekenlang mijzelf niet, en het duurde nog eens weken voor ik mijzelf echt weer in balans voelde.
Terwijl ik schrijf en herinneringen van vanavond naast herinneringen aan dat moment leg wordt het me duidelijk. Onbewust had ik een deur opengezet en Lief had die deur vanavond opnieuw geopend. Achter de deur ligt iets, en dat iets wil ik nu geen ruimte geven. Zo moe als ik ben is de angst te groot dat het me zal breken, dat ik net als de vorige keer weken nodig zal hebben om mijn balans weer te verkrijgen.
Misschien helpt het dat dit keer ik me bewust ben van de trigger, van waar deze de vorige keer toe leidde. Het is niet gezegd dat dit nu ook gebeurt, ik ben zoveel jaar verder, zoveel verder in verwerken van trauma’s en leven zonder hun impact.
Voor nu blijf ik even bij de eerste uitdaging, toegeven aan mijzelf dat ik zo ongelooflijk moe ben en wel kan huilen.
Dit schreef ik 15 februari, inmiddels zijn we een paar weken verder en heb ik mijn balans gelukkig weer hervonden.
Plaats reactie