Het creëren van een stilleven, is voor mij het zonder woorden tonen van de fluistering van verlangen. Maar het is ook een bewust moment van stilstaan voor me, stil staan bij wat ik voel, waar ik naar verlang. In dat moment dat ik kies voor de onderdelen die ik gebruiken wil in de fotos’s is de ruimte voor mij om te betreden. Voor mij alleen, alles wat ik voel mag mee in dat moment. Het is nog aftasten en verkennen, ik voel dat ik dieper kan gaan in dit proces maar blijf nog een beetje zwemmen in de bovenste lagen. Dat is niet erg, net als bij het aftasten van de sensuele selfies is dit wat mag, van mijzelf. Ik geef mijzelf deze ruimte, wetende dat in tijd ik die diepere lagen zal opzoeken.
De composities zijn zelden ‘zomaar’, ze komen van diepere lagen. Soms zijn er geen woorden om aan te verbinden, en dat is juist de kracht van op deze manier communiceren (met mijzelf). Het is een ander proces dan wanneer ik ga schrijven, wat ik inmiddels al meer dan 26 jaar doe. Schrijven over wat in mij leeft, zelfreflectie en verwerken. Mijn stillevens zijn op zichzelf staande processen, de reflecties die daar schuilen bewegen trager, hebben meer tijd nodig om zichtbaar te worden.
Plaats reactie