Gekoesterd door het licht

Het is iets waar ik me over kan blijven verbazen, hoe sommige dingen ineens passen. Na drie zware weken (ik schreef erover op mijn andere blog) waren wij ons weekendje weg beland. Een kado dat ik mijzelf voor mijn verjaardag had gegeven. Dit jaar had ik er echt over nagedacht, wat wil ik zelf nu echt het liefst. Mijn eerste gedachte was e|n gezellig avondje met familie en vrienden, tot ik dat ging visualiseren en de soms complexe familie dynamieken passeerden. Dat dus niet, want daar zou ik mijzelf geen plezier mee doen. Een avondje met alleen vrienden met connectie met bdsm was mijn volgende gedachte, tot ik herinneringen zag passeren van avonden waar mijn vrienden het ontzettend gezellig met elkaar hadden en ik geen aansluiting kon vinden, wat sowieso al moeilijker is wanneer je gastvrouw bent vind ik.

Uiteindelijk kwam ik enkele weken geleden tot het besluit dat ik iets echt voor mijzelf wilde, een weekendje weg, liefst luxe huisje. Ik droomde nog even verder over sneeuw en besloot toen iets te zoeken. Verschillende opties passeerden de revue en telkens kwam er één park terug tot ik besloot niet langer na te denken en te boeken.

Destijds had ik niet kunnen voorzien hoe hectisch ons leven ineens zou worden, het mentale welzijn van mijn dochter, daarin als mantelzorger en ambulant hulpverlener fungeren, tot ze dan uiteindelijk werd opgenomen en we eindelijk na twee pittige weken even konden ademhalen. Kwam het bericht van lief dat het niet goed met zijn moeder ging, iets waar je bij een ouder op leeftijd rekening mee houdt maar dat toch ineens snel kan gaan. Vorige week overleed ze, maandag is de uitvaart en ineens vielen puzzelstukjes in elkaar. Dát was de reden dat ik steeds dit park zag. Na wat gepuzzel besloten we met twee auto’s te gaan, dan kan lief hiervandaan zonder file ellende en lange reistijd naar de uitvaart van zijn moeder en ik met de hond en spullen naar huis om ’s middags bij mijn dochter te zijn die sinds een paar dagen weer thuis is.

Vanmiddag op de snelweg stopte mijn auto ermee, lang verhaal kort is mijn auto terug naar onze woonplaats vervoerd en zijn wij met één auto verder gegaan. Wat dus betekent dat we onze planning moeten aanpassen, er minder ruimte voor ‘mijn’ weekendje weg is en we zondag avond weer thuis moeten zijn.

Met twee uur vertraging kwamen we dan eindelijk aan vanavond. We schakelden razendsnel, ja natuurlijk zijn we moe, natuurlijk zijn we beiden met de nodige emoties bezig maar ook voelen we de rust van deze exclusieve ruimte als een deken op ons neervallen. Dat vond ik een mooi moment om terug te kijken naar foto’s die we in onze laatste midweek weg maakten. Ik bedacht als titel ‘gekoesterd door het licht’ en voelde weer een puzzelstukje op zijn plek vallen.

Want dat is wat ik mijzelf met dit weekend geef, licht en koestering.