Het is mijn middag momentje, mijn lichaam heeft de rust en warmte nodig van in bed liggen, mijn hoofd heeft uitdagingen nodig. Ik blader door mijn foto archieven op zoek naar inspiratie. Ik denk aan het gesprek dat Lief en ik hadden tijdens het ontbijt vanmorgen. Zal ik erover schrijven? De gedachte dwarrelt als een verdwaald blad en ik laat deze gaan. Ik schrijf nog maar weinig, vaak is de boosheid die ik voel als ik wil gaan schrijven te overweldigend. Ik wil me niet laten leiden door deze boosheid, ik wil het gevoel zeker niet ontkennen of wegstoppen maar tijdens schrijven voelt het als een obstakel.
Ik kijk naar de foto serie van Francesca Woodman die ik laatst deelde en realiseer me dat ik de foto’s die ik als eerbetoon aan haar maakte nog niet gedeeld heb. Tijdens het uploaden denk ik ‘vervaagde contouren’ en plotseling is het alsof meerdere elementen samenvallen, alsof ze versmelten. Mijn rem om te schrijven, mijn angst om te vervagen en mijzelf te verliezen, de rouw waar ik geregeld mee worstel, gevoelens van eenzaamheid, de vastberadenheid waarmee ik blijf zoeken naar een nieuwe horizon binnen onze relatie en bdsm-relatie dynamiek, het blijven zoeken naar ingangen om met Lief te praten. De bruggetjes die hij in zijn hoofd maakt proberen te volgen, het gesprek aangaan en leiden, de vragensteller voor beiden zijn, het wegleiden van negatieve speerpunten en wijzen op positieve reflecties. Mijn verlangens die voor hem vaag en ongrijpbaar lijken te zijn, zijn manier van domineren die voor mij vaag en ongrijpbaar is.
En toch…..binnen al die vervaagde contouren zijn duidelijke lijnen te ontwaren. Ze zijn er, ze liggen te wachten als draadjes die opgepakt kunnen worden om nieuwe patronen te maken. Onze dynamiek ligt ook zo te wachten, om opgepakt te worden, om nieuwe patronen te weven.
Plaats reactie