Al eens eerder was ik foto’s tegengekomen van Francesca Woodman, ze fascineerden me. Er sluimert iets mystieks sensueel dat mij aanspreekt. Onlangs deed ik research omdat ik een blog over haar wilde maken (deze is te vinden op Sensual & Surreal Views), haar verhaal is verdrietig. Een ongekend talent dat niet opgemerkt werd, wat uiteindelijk leidde tot naar dood. Dat laatste is natuurlijk intens verdrietig, zeker omdat ze nog ontstellend jong was (22 jaar) maar het echt trieste schuilt voor mij in het feit dat ná haar dood haar werk wel erkenning kreeg. Musea wilde maar werk tentoonstellen, verzamelaars wilden het bezitten. Laat ik gewoon eerlijk zijn, ik vind dat zwaar hypocriet.
Voor mij past haar werk bij de verzameling die ik op dit blog deel, ik bewonder haar moed. Ze was niet alleen bezig met fotograferen, ze durfde te experimenteren. Ze gebruikte zelfportretten om haar ideeën uit te werken, en ze was reeds op zeer jonge leeftijd hier al mee bezig. Haar manier van kijken, haar lef om op een minimalistische manier het artistieke in fotografie te omarmen, en natuurlijk haar foto’s zelf. Ze heeft mij weten te raken en daar ben ik haar enorm dankbaar voor.
Plaats reactie