De diepste diepte

Het heeft een tijd geduurd voor ik deze serie kon delen. Ten tijde van de fotoshoot was onze verbinding vaker weg dan aanwezig. We waren dan wel geïnspireerd om samen te fotograferen maar het besef van het gemis, de eenzaamheid, het elkaar missen, de diepe dynamiek missen. Dat waren stuk voor stuk confrontaties die we zouden tegenkomen. Waren we in staat om die duik te nemen? Hoe zouden we ons daarna voelen?

Er was een omlijnd idee voor de shoot bedacht, de grote lijnen althans. De spiegel en overgave, verdere invulling zouden we al doende wel vinden. Zoals zo kenmerkend is voor onze wisselwerking doken we direct een diepte in. Zodra ik op de grond lag voelde ik hevige emoties, wat miste ik het intens om dit niet meer te ervaren vanuit bdsm dynamiek. Wat verlangen ik ernaar om me vanuit de vanzelfsprekendheid van mijn sub-zijn te mogen bewegen. Ik huilde in stilte, zonder tranen, terwijl ik poseerde. Ik bewoog in en uit mijn emoties, was ik het model dan kon ik de emoties toelaten, was ik de mede fotograaf dan schakelde ik uit. Onnodig te zeggen wellicht dat dit alleen al ontzettend veel energie kostte. Praten samen ging moeizaam, we hebben beide een impact van deze fotoshoot in ons zelf en grotendeels in stilte verwerkt. Nu, maanden later en nu we wel weer praten en vooral we weer in die Dom/sub dynamiek kunnen bewegen, kon ik het aan om de foto’s te bewerken en er een mooie serie van te maken om hier te delen. Ze raken me nog steeds waanzinnig diep, voor mij is dit één van de meest hevige fotoshoots geweest die ik heb gedaan. Maar wat ben ik er (nu) blij mee. Want wat ik daar voelde leeft in mij, het had me niet verlaten, het heeft ervoor gezorgd dat ik me enorm eenzaam heb gevoeld en dat zegt iets over de connectie die ik nodig heb. Of meer….de man die ik nodig heb om mee in verbinding te staan.