In stille overgave

Het is bijzonder om te ervaren wat waar ik eerst dacht dat de periode waarin ik noodgedwongen mij ging uiteindelijk via sensuele zelfportretten tijdelijk zou zijn. Een noodzakelijk zijpad dat ik ging bewandelen omdat ik geen connectie kon vinden bij mijn partner. Nu die connectie er weer enige tijd is lijkt het alsof ik door een andere bril naar mijn foto’s kijk. Ik zie mijn eigen kwetsbaarheid maar vooral zie ik mijn eigen kracht. Bij elke foto serie kan ik me het gevoel uit dat moment zo goed en sterk herinneren, en toch lijkt het tegelijkertijd zo enorm ver weg.
Tijdelijk lijkt het niet te zijn, al ben ik er momenteel minder mee bezig ik heb nog steeds momenten van inspiratie, alleen de rust en energie vinden voor de uitvoering is nu de grootste uitdaging geworden.

Een gedachte over “In stille overgave

Voeg uw reactie toe

Plaats reactie

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑