Hunkering

Soms wil ik woordjes delen maar kan de woorden niet vinden. Soms wil ik schrijven maar de zinnen weten me niet te vinden. Ik voel een hunkering in mij, een hunkering naar verbinding. Naar ruimte voor de sub in mij. Ik denk dat het terecht is te zeggen dat ik de hunkering van de sub voel.
En daar stagneert het dan ook direct zodra ik dit uitspreek.
Want in het me zo uiten voel ik me enorm kwetsbaar. In het me uiten is een constant bewustzijn dat mijn woorden voor mijn Lief moeilijk of pijnlijk kunnen zijn. En dan trek ik toch maar weer die deken van stilte om mij heen.

Mijn hunkering is er niet zozeer één naar de fysieke beleving van bdsm. Ok, die hunkering is er ook maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Want het grootste gemis ligt op een ander vlak, in de emotionele verbinding die ik mis met mijn Lief. Of dan vooral met de Dom in hem.
We spraken daar onlangs over, ik weet geen woorden meer om uit te leggen wat ik mis, wat ik van hem nodig heb. Ik weet niet meer hoe ik het duidelijk kan maken, ik merk ook dat ik moe en moedeloos wordt van toch steeds weer dat gesprek proberen aan te gaan.
De frustratie is er aan beide kanten, ik weet dat het echt niet alleen mijn frustratie is.
Ik heb de behoefte om daarover te kunnen delen, om die frustratie niet in mij op te sluiten.
Want dan ga ik me nog eenzamer voelen in dat stukje en het voelt vaak al zo ongelooflijk eenzaam.

Eén van de afgelopen avonden was ik in mijn gevoel een beetje doelloos bezig. Ik wil mijn blog wat minder rommelig laten zijn. Dus ben ik bezig gegaan om fotos en posts te verwijderen of samen te voegen. Het zien van dingen die ik eerder gedeeld heb helpt mij op meerdere manieren. Eigenlijk is dat wat ik al sinds ik gestart ben met bloggen doe. Het is heel veel schrijven en daardoor bij zelfreflectie komen, het is een manier om gevoelens te leren herkennen maar ook erkennen. Het is zowel verwerken als groeien. Soms lees ik iets terug en dan snap ik in in het nu mijn strijd van toen niet. Soms zie ik foto’s en lees een blog over nieuwe stappen binnen bdsm die ik heb gezet en dan lijken ze ineens zo vreselijk ver weg.
Mijn blog is het meest een bubbel. Ik heb er amper bezoekers. Daarmee biedt het mij een veilige plek om te schrijven en delen, maar in zekere zin ook wel om mij te tonen. Al is het dan grotendeels aan mijzelf.

Op FetLife toon ik me ook, eerst overwegend via schrijven. De laatste jaren ook/meer met het delen van foto’s. Zowel de door mijzelf gemaakte foto’s als de sensuele zelfportretten, de sensueel/surrealistische bewerkingen en de foto’s uit shoots die Lief en ik samen deden.
Een foto delen met mij als model voelt totaal anders dan een foto die ik van iets of iemand gemaakt heb. In de eerste voel ik me kwetsbaar maar door het delen sta ik mijzelf ook toe om te groeien.

In al die mijmeringen moest ik denken aan een vraag van Grey. Zijn vraag was ‘wat heb jij van mij nodig?’

En daar waar ik vaak de woorden niet kan vinden om, naar mijn idee, dat helder uit te leggen zag ik het nu ineens heel helder.

Wat ik nodig heb is dat jij jezelf laat zien, dat je jezelf toont. Dat je uit de veiligheid, beslotenheid en ook beperking van in je hoofd blijven stapt.
Niet om je aan mij te tonen, maar om je aan jezelf te tonen. Om vanuit dat stukje verbindingen met anderen aan te gaan, om te ervaren wat het je geeft maar ook wat anderen je daarin geven.
Wat ik van jou nodig heb is in de eerste plaats dat jij gaat leren ontdekken wie jij als Dom bent, dat je leert ontdekken wat jij als Dom nodig hebt om jezelf te ontwikkelen. Dat je actief daarmee bezig gaat. Dat je zoekt naar wegen en manieren die daarin bij jou passen.
Je bent op een punt beland waar je moet gaan kijken naar wat jij van jezelf nodig hebt als Dominant. Daar zul je hard voor moeten werken, aan jezelf. Daar zul je zelf wegen in moeten zien te vinden die voor jou werken. Net als ik dat voor mijzelf ben blijven doen.
Bdsm speelt zich voor mij meer in mijn hoofd af dan in mijn lichaam, als jij niet in mijn hoofd kunt komen dan is de fysieke wisselwerking er eentje die mij steeds minder zal uitdagen omdat ik jou niet in mijn hoofd kan ontmoeten.

De hunkering die leeft in mij die hunkert naar een Dom die niet alleen weet hoe mijn lijf te bespelen maar die vooral mijn geest weet te bereiken. Die een emotioneel en mentale verbinding met mij kan aangaan vanuit de basis in zichzelf. En die aan de basis in zichzelf blijft werken.

Ik had woordjes via mail gedeeld omdat het me ineens zo enorm helder was geworden, wat ik mis, wat ik nodig heb. En de dag erna ging ik twijfelen. Ben ik veeleisend? Is het onterecht wat ik van hem vraag? Is het teveel? Mag ik het wel vragen?
Heb ik hem nu in het diepe gegooid?

Natuurlijk is het aan hem om wel of niet (en ook wat) iets met mijn woorden te doen. Dat is voor mij juist de kracht van individuele ontwikkeling. Voor mij draait het om de individuele ontwikkeling die je beiden doormaakt, waar je samen over kunt praten, waar je elkaar in steunt en stimuleert en waarvanuit je samen verder groeit en bloeit. Als individu en als relatie.