Versmeltend

De dynamiek danst
Ongekend bekend
Onvervalst
Versmeltend.

Waar ik eerder struikelde over het niet spreken van dezelfde taal met mijn Lief ben ik nu overdonderd door hoe we bewegen. Het is hetzelfde en toch niet, het is anders en toch niet. Het lijkt bekend maar toch ook weer niet. Vertrouwde elementen dansen met onbekende bewegingen. De beweging die gestagneerd was wist de stilstand te doorbreken. We doen het zelf, we doen het samen, en toch….lijkt het ook alsof iets buiten ons een beetje magie strooit.

Onze vakantie heeft ons stukken dichter bij elkaar gebracht, voor mij voelt het als dichterbij met en vanuit de acceptatie dat er ook veel veranderd is. In mijn Lief, in de wisselwerking met mij en ook in mij. Het verlies van wat er was (hoe veilig, vertrouwd en prettig dat voelde) heeft mij in een diepe rouw gestort. Ik heb me waanzinnig eenzaam en verloren gevoeld in die diepte, ik kon mijn Lief niet vinden, hij leek mij niet te kunnen vinden. Rationeel benaderd is dat logisch, ieder in ons eigen aspect van rouw, ieder in ons eigen manier van daarmee omgaan. Het leidde tot afstand en verwijdering, het wierp mij terug op mijzelf en ik beloofde mijzelf om niet opnieuw te verliezen. Mijzelf, de verbinding met mijzelf maar ook mijn eigen echtheid. Ik wilde mijzelf niet opnieuw verliezen in aanpassen om iets pasbaar te maken, dat klinkt egocentrisch, misschien is het dat ook wel.
Er waren momenten dat ik zwaar gefrustreerd was omdat het voelde alsof de aanpassing uit mij moest komen, en ook dat klopt wel. De veranderingen in mijn Lief daar heb ik een weg in moeten vinden (nog steeds). Aanpassen lijkt een weg maar voelt vooral als een valkuil, toch is het ook een essentieel onderdeel van de nieuwe dynamiek. Ik heb mij wel aangepast, ik heb verwachtingen bijgesteld, ik heb verwachtingen losgelaten. Dat is een vorm van aanpassen.
In het niets dat ervoor in de plaats kwam voelde ik mij verloren. Waar was ik? Waar mocht ik zijn?
Hoe kon ik zijn?

Soms lukte het me om gewoon te zijn, mijzelf, met mijn mooie en minder mooie kanten. En andere momenten merkte ik dat ik aan het verdwalen was in teveel aanpassen, in wegcijferen, mijzelf onzichtbaar maken. Of nog erger, in voelen dat ik onzichtbaar werd. Ik durfde mijzelf steeds minder te laten zien omdat laten zien leidde tot confrontaties, tot irritaties en tot een partner die zichzelf terugtrok. Ver weg in zichzelf, onbenaderbaar voor mij. Onbereikbaar voor mij.
Ook dat had een wisselwerking op mij, ik ging de sub in mij verstoppen, het meisje in mij verschool zich achter grote schaduwen, de masochiste was de enige die af en toe naar buiten trad.
De afgelopen drie weken heeft de sub zich laten zien, nog steeds is er veel pijn in haar, nog steeds is ze aan het aftasten om te ontdekken wat bekend en wat onbekend is. Ze durft meer ruimte in te nemen, ze durft zich vaker te laten zien. Ze durft soms zelfs aan te geven waar ze naar verlangt en vooral…..ze durft er weer een beetje op te vertrouwen dat er een Dom is die daar in mee kan bewegen.
Het voelt nog als een breekbare basis maar wel een basis waar ik op verder durf te gaan.
Zelfs het meisje liet zich af en toe zien, ook binnen spel dynamiek. Dat is voor mij een goed teken, zij toont zich echt alleen maar wanneer het veilig voelt.

Ik wilde schrijven en was bang dat ik de woorden niet kon vinden, maar de woorden vloeien vanzelf. Wellicht zonder lijn maar dat vind ik niet zo boeiend. Voor mij zijn deze schrijfsels een manier van me uiten, een moment om mijn ruimte in te mogen nemen en dat was wat ik nu even wilde doen. Even stil staan bij deze afgelopen weken, bij de veranderende dynamiek, de impact op mij. Positief…..dat voelt bijna vreemd haha maar ook zo fijn!