Soms voelen de kleine momenten groot, kan ik er veel uithalen. Dan voelt het alsof we losse draadjes weten op te pakken en te weven tot een dynamiek. Andere momenten sta ik te kijken naar de losse draadjes die niet vastgepakt worden, die niet vastgehouden worden of weer losgelaten zijn.
Ook zij vormen een eigen dynamiek, het is als een melodie die me eerst onbekend in de oren klonk. Verre van melodieus, af en toe zelfs een valse noot, en toch leerde ik meer vertrouwd te raken met deze melodie. Die vooral de ruimte vult wanneer deze stil en eenzaam aanvoelt.
In die ruimte liggen vele losse draadjes, soms lukt het me om een melancholische deken te weven die ik vasthoud, om mij heen sla, waar ik warmte uit probeer te halen.
Soms liggen ze aan mijn voeten en negeer ik ze, struikel ik wanneer ik op sta en al negerend probeer de ruimte te vullen met mijn eigen draadjes.
Af en toe probeer ik draadjes aan elkaar te knopen die eigenlijk niet passen, ze grijpen niet aan en het kost enorm veel energie om ze aan elkaar te blijven knopen.
Vanavond is zo’n avond dat ik de bergen losse draden zie en me wanhopig verdrietig en eenzaam voel. Het lukt me niet om er een andere draad doorheen te weven, het lukt me niet om de draadjes weg te schuiven, ze vallen telkens weer terug. Tegen mij aan, alsof ze zeggen willen dat ik ze niet moet negeren.
De extra pech die ik heb is dat ik als nachtuil nog niet kan slapen, ik navigeer door een stille nacht. Zoekend naar draadjes die me even afleiden, die me eventjes weten mee te voeren naar een beweging die maakt dat dit moment minder zwaar voelt.
(deze writing schreef ik 27 juli op FetLife)
Plaats reactie