Sommige dagen tornen aan mijn stabiele basis van zelfvertrouwen, zomaar ineens voel ik deze wankelen, of word ik omver geblazen omdat ik merk gekwetst te zijn door een opmerking die niet gemaakt werd met dat doel maar mij wel wist te raken.
Soms twijfel ik om erover te schrijven, ik wil het geen podium van negativiteit laten worden, ik wil zorgvuldig omgaan met de interacties die mij raakten. Nou vooruit dan, de eikel die zojuist in een gesprek constateerde ‘Ok, helemaal sub ben je dus niet’ die verdient wat mij betreft wel een podium van negativiteit. Of zoals ik ooit van mijn dochter leerde ‘een vermelding op de wall of shame’, maar het ding is dat zoiets niet bij mij past. Dus hul ik mij in stilte maar merk wel dat die ene opmerking vanavond de deuren naar álle eerder gemaakte vergelijkbare opmerkingen heeft geopend. De mannen die deze uitspraken deden ben ik grotendeels vergeten maar de impact van hun woorden heeft krassen in mijn binnenste gekerfd
En die krassen zijn nu ineens gevoelig geworden, en vanuit die gevoeligheid werden ook andere deuren geopend. Ik wéét uiteraard heus wel dat ik een echte sub ben, en toch ligt daar momenteel een enorm pijnpunt. Waar ik steeds minder over schrijf omdat ik weet dat mijn woorden pijnlijk (kunnen) zijn voor mijn Lief.
Eigenlijk zou ik de man uit de chat vanavond dankbaar moeten zijn. Dankzij zijn horkerige opmerking ”Ok, helemaal sub ben je dus niet’ werd ik mij bewust van mijn pijnpunt. Van de scherpte en van de diepte.Het maakte me bewust van een zekere pijn die gekoppeld is aan jezelf blootgeven om dan in die kwetsbaarheid niet of onvoldoende bevestigd te worden, op een positieve manier bedoel ik.
Want mijzelf blootgeven, met name omtrent wat ik voel, en dan momenteel vooral de worstelingen die ik ervaar in het vinden van een weg met de veranderingen in mijn partner en de impact daarvan op mij….mijzelf op dat vlak blootgeven maakt me kwetsbaar. Het oogt wellicht krachtig, in zekere zin is het dat ook wel, maar benoemen dat ik verdrietig ben om wat ik mis, benoemen dat ik me eenzaam voel, hardop uitspreken dat ik het moeilijk vind me sub te voelen van een Dom die veranderd is….dát is voorbij kwetsbaar en die kwetsbaarheid wordt maar minimaal een veilige plek geboden om te mogen zijn.
Dáár ligt mijn pijnpunt.
De veilige plek die verdwenen is, dat is míjn gevoel en die wordt eigenlijk onvoldoende erkend door mijn partner. Want voor hem is het niet waar, in zijn beleving biedt hij mij nog steeds die veilige plek. Het is moeilijk, verdrietig en pijnlijk om dan aan te geven dat ik het anders ervaar, dat voelt voor hem als een afwijzing. Het wordt steeds moeilijker navigeren in het samen praten.
En dan gaan we vorig weekend naar Place de Nous en hebben daar een echt prettige dynamiek samen, ik heb me veilig gevoeld, geen twijfel over mogelijk. Maar ik heb ook andere kanten van mijzelf aangewend om mee te bewegen. Er heeft een verschuiving plaatsgevonden, ik moet de meer kwetsbare kanten van mijzelf wegzetten en de meer sterke kant in mij naar voren laten treden. Dat betekent dat de sub in mij verder weg is, ik herken iets in mijzelf uit de periode dat ik losse bdsm dates en (kortdurende) relaties had. Het is een soort masker dat ik opzet, waarmee ik bepaalde delen van mij kan afschermen. Dat masker had ik in onze relatie losgelaten, en toen kwam de sub in mij écht naar voren en durfde zich met en in ál haar kwetsbaarheden te tonen.
En nu is ze weer naar de achtergrond verbannen, door mij, omdat het niet veilig voelt bij de partner waar ik zielsveel van houd en me in alle andere aspecten van mijn leven volkomen veilig voel.
Ik heb mijn rationele kant de regie gegeven, zelfs nu ik dit schrijf staat die kant niet toe dat ik me verbind met mijn emoties. Ik lees mijn woorden, ik voel ze niet, ik voel in de verte de scherpe steken die ze veroorzaken maar ik kan mijzelf de ruimte niet geven om die scherpte te voelen, om de emoties te omarmen.
En die opmerking van deze avond heeft een diepe snee opgeleverd, want voor een deel kan ik niet meer helemaal sub zijn. Niet zoals ik dat deed. Het maakt me niet minder (als) sub, het zegt niets over mijn overgave. Het maakt duidelijk dat daar het grote pijnpunt ligt.
Zo graag zou ik mij weer helemaal sub willen kunnen voelen, écht loslaten, alle pijn van de afgelopen jaren eruit laten komen. Mij laten dragen wetende dat de ander dit (aan)kan. Dat is zoveel meer dan de dynamiek dansen in een mooi, intiem en intens spel.Het is zonder twijfel fijn dat we dat intussen af en toe weer kunnen. Daar haal ik zeker iets uit en het doet ons beide goed. Het laat echter niet de scherpe randjes verdwijnen van de eenzaamheid in mijn sub-zijn.
Plaats reactie