Onze beweging is een bewegen en een helen tegelijkertijd. Er is veel stilstaan dat ruimte biedt voor zelfreflectie, naar binnen keren, stilte, innerlijke dialogen. Gelukkig is er ook meer dynamiek, deze voelt nog kwetsbaar, soms zelfs breekbaar. We zetten stapjes, maken kleine bewegingen. Het past bij de dynamiek van nu, die vooral gekoppeld is aan de impact van de wonden die we beiden opliepen. Daar is niemand schuldig aan, leven bewoog en sloeg ons onderuit. We krabbelden op, ieder in ons eigen tempo. Het verschil in tempo frustreert van tijd tot tijd maar het is goed om respect te hebben voor elkaars verschillen, het is goed om elkaar (én ons zelf) ruimte te geven om te helen en daar respect voor te hebben. Het stelt ons in staat om terug te keren naar onze eigenheid, om vanuit echtheid de verbindingen opnieuw aan te gaan. Met kleine stapjes, zoals laatst heel even dit impact speeltjes gebruikt werd en ik deze fotos maakte voor mijn Lief om hem te laten weten dat ik zijn tempo zie, respecteer en omarm.
Plaats reactie