Samen praten gaat geruime tijd niet meer vanzelf. Het is hard werken geworden, voor beiden. Waarin we ieder onze eigen patronen (ontwikkeld) hebben. Voor mij is praten als ademen, het gaat vanzelf, ik hoef er nooit veel moeite voor te doen. Ik kan de diepte ingaan, aftastend en verkennend, ik kan al pratend de subtiele laagjes van mijn gevoelswereld aanraken, verwoorden, zichtbaar maken.
Dat is denk ik een enorm krachtig iets geweest in de groei van onze dynamiek. Zowel relationeel als binnen onze bdsm(relatie). Het heeft de wortels laten groeien en ook geleid tot vertakkingen. Die in ieder van ons voeding vinden, maar ook voeding uit onze dynamiek haalden. Dat laatste is zeer summier geworden, ik zie het effect er van, ik voel de impact ervan.
Aan mijn kant blijf ik zorgen voor voeding van mijn wortels, ik geef toe dat ik in boosheid ook aan het snoeien geweest ben. Ik wilde dat mijn wortels minder ver zouden reiken tot in de dynamiek van de relatie want misschien zou ik dan minder pijn voelen. Maar die wortels van mij die blijven reiken, die blijven zoeken. Soms groeien ze over en door de grond en laten mijn partner struikelen, soms reiken ze door de lucht om vluchtig te raken. Want in die aanraking sluimert het gevoel. Daar wordt het verlangen gevoed, daar leeft de essentie van dynamiek.
Niet uitsluitend in de fysieke aanraking maar in interactie.
Gebrek aan interactie geeft een leeg en eenzaam gevoel, het werpt drempels op die het moeilijker maken om als eerste in te zetten op interactie.
Voor mij is dat een vreemde ervaring, dat ik me verlamd voel, dat ik stil val. Dat ik zwijg in plaats van praat, dat ik korte antwoorden geef in plaats van inhoudelijke antwoorden. En het allerergste….dat ik stop met vragen stellen. Niet aan mijzelf, ik blijf in dialoog met mijzelf. Maar dat ik stop met vragen stellen aan mijn partner, dat vind ik het ergste. Want dan voelt het alsof ik heb opgegeven, dan voelt het alsof ik de strijd niet meer voer om ons te helen. Nu is het ook zo dat ik die strijd niet alleen kan voeren, daar waar in de afgelopen 18( – een beetje) jaar mijn partner meer dan eens die strijd tot helen losliet, en ook een aantal keer echt op gaf, mag ook ik mijzelf die ruimte gunnen. Al vind ik dat moeilijk en ook eng, want als de stuwende kracht stopt is er dan nog genoeg energie om de motor draaiende te houden?
We draaien al een tijdje zonder veel stuwende kracht, want het is echt op bij mij. Ik heb mijn energie nodig voor mijzelf, om overeind te blijven, om in verbinding met mijzelf te blijven. En dat betekent dat ik soms keihard moet zijn en tegen mijn partner zeggen moet ‘deze strijd moet jij aangaan, dit moet vanuit jou komen. Jij moet jouw eigen weg vinden en bewandelen en niet vast blijven klampen aan mij.’
Want ik ben er nog steeds van overtuigd dat je twee individuen in een relatie bent, geen anwb setje met gelijke gevoelens en percepties.
En als individu mag je eigen wegen bewandelen om te werken aan helen, om te werken aan weer in je kracht staan zodat je elkaar daar weer kunt ontmoeten.
Lieve man van me…ik wéét hoe moeilijk en zwaar het momenteel voor ons beiden is. Hoe verloren, verdrietig en eenzaam we ons vaak voelen. Ik denk ook te weten dat we elkaar weer kunnen ontmoeten wanneer we beiden in onze kracht staan. Ik steun jou om jouw weg te bewandelen omdat ik erin geloof dat jij die kracht kunt gebruiken en het ons weer dichterbij zal brengen.
Plaats reactie