De rauwe realiteit waarin ik leef

We navigeren beiden, soms brengt het ons dichter, soms drijft het ons uiteen.
Ieder hebben we ons eigen proces, onze eigen uitdagingen en ook onze eigen strijden.
Ook uiten we ons ieder op onze eigen manier, ik ben meer van het schrijven en zou eigenlijk ook graag met anderen praten over wat er speelt. Lief is meer van innerlijke dialogen en stilzwijgend zijn leed dragen.

Soms sluimert een besef al langere tijd zonder dat ik het echt door heb, eigenlijk zijn dat momenteel meerdere lijntjes die wel weer met elkaar verbonden zijn. Vanmorgen in een appgesprek met Lief bewogen we een dans van betrokkenheid, eerlijkheid en directheid. Ik heb gister me geuit over de impact op mij van de vele veranderingen in mijn partner, nee dat is niet leuk. Het is niet leuk om te zeggen, het is niet leuk voor hem om te horen. Maar het is wél een wezenlijk onderdeel van het vinden van mijn weg in deze veranderingen.
Ik bevind me in een proces van afscheid nemen van de delen van mijn partner die verdwenen zijn, dat is een rouwproces. De buitenwereld ziet dit niet, opmerkingen als ‘wees blij dat hij er nog is’ zijn niet helpend. Verre van zelfs. Want ja…ik ben blij dat hij er nog is, maar ik ben ook heel erg verdrietig om de delen die er niet meer zijn.

Het herinnert me aan de tijd rond het ongeluk van mijn ouders. Ik mocht van mijn omgeving niet rouwen om mijn vader ‘want mijn moeder leefde nog’, ik mocht niet boos en verdrietig zijn omdat ik niet alleen mijn vader in dat ongeluk verloren had maar óók mijn moeder. Want ze werd nooit meer de vrouw die ze voor het ongeluk was. Maar dat uitspreken leidde tot reacties van onbegrip en soms boosheid bij anderen, ik moest blij en dankbaar zijn dat zij het overleefd had.

Als ik nu probeer te praten over hoe moeilijk ik het heb met de veranderingen in mijn partner dan stuit ik weer op een muur van onbegrip. De mensen die mijn Lief in het echt meemaken zien de veranderingen niet, dat heeft me een tijdlang onzeker gemaakt. Lag het dan aan mij?
Maar ik ben een nuance gevoelig persoon, ik merk de meest minimale verschillen al op, het kan helemaal niet aan mij liggen. Waar het aan ligt is dat er een taboe rust op praten over deze processen.

Toen ik ging scheiden mocht ik me negatief uiten over mijn partner, hij had mij verlaten, het werd meer en meer duidelijk dat hij een manipulatief en soms ook gewelddadig persoon met narcistische trekken was. Naarmate anderen deze ervaring bij hem hadden ontstond ruimte voor mij om te praten over de impact van leven met hem op mij.
Tijdens processen van rouw is het me opgevallen dat anderen hun rouw en proces bij mij neerleggen, als een soort van gedeelde smart, maar daarmee werd mij vaak de mond gesnoerd. Ik heb jaren nodig gehad om de rouw rond het ongeluk van mijn ouders te kunnen verwerken en dat heeft mede te maken met het feit dat er vrijwel niemand was die naar mij luisterde, écht luisterde.

Misschien ben ik door al die ervaringen meer zwijgzaam geworden, draag ik mijn processen in stilte en dat maakt ze gevoelsmatig zwaarder.

Ik wil gewoon hardop kunnen en mogen zeggen dat ik me in een rouwproces bevind omdat mijn partner, buiten zijn schuld om, zo enorm veranderd is. Ik wil gewoon kunnen zeggen wat ik van hem mis zonder dat mensen gaan sussen, of vinden dat het niet fair richting hem is dat ik me uit.
Nog altijd houd ik zielsveel van mijn Lief maar ik ben ook in rouw om wat verdwenen of veranderd is, en bij elkaar opgeteld is dat veel. Zijn gezichtsuitdrukking, de lach in zijn ogen, zijn gevoel voor humor, de klank van zijn stem ze zijn allemaal veranderd of verdwenen.
Het maakt dat ik dagelijks leef met iemand die ik moet leren kennen, die bekend voelt maar niet in elk opzicht bekend is. Op een dieper niveau (sub) triggert het een gevoel van onveiligheid. Er is iets onbekends de dynamiek binnengeslopen en zij heeft de deur op slot gezet.
In onze laatste poging om een bdsm dynamiek te beleven ben ik in een dissociatie gestapt, ik realiseerde me dat pas de volgende dag. Het maakte me intens verdrietig, want ik dissocieer alleen wanneer ik me onveilig voel en niet bij machte ben uit de situatie te stappen (dat hoeft dus niet aan de situatie te liggen, dat kan ook aan mij liggen).

De sub in mij wilde zo graag de diepte van overgave aan haar Dom voelen, maar ook aan hem tonen en vermoedelijk heb ik daarin teveel van mijzelf gevraagd. Want niet alleen in mijn levenspartner zijn er zoveel veranderingen waar ik een weg in moet zien te vinden, óók in mijn Dom. Dus feitelijk bevind ik me in een dubbel rouwproces, rouw om de delen van mijn partner die verdwenen zijn, rouw om de delen van mijn Dom die verdwenen zijn. Rouw om de D’s die verdwenen is.

Het is een groot zwart gat dat ik met optimisme en vastberadendheid probeer te lijf te gaan. Soms kan ik me uit dat gat optrekken en zelfs een tijdje ervandaan blijven. En andere momenten lukt dat me niet.

Aan alle vrienden om mij (ons) heen wil ik zeggen….dit is waar ik mee worstel. Waar ik weinig over praat, waar ik me waanzinnig eenzaam in voel en wat me intens verdrietig maakt.
Ik wéét dat niemand dit op kan lossen, ik weet dat weinigen van onze vrienden zien met welke veranderingen ik te maken heb, en ook met welke veranderingen Grey worstelt want hij heeft hierin zijn eigen processen.