Minder is meer

Oftewel…de kunst van het weglaten. Wanneer ik kijk naar foto’s van vintage fotografen die mij inspireren dan merk ik dat ik een voorkeur heb voor foto’s die veel met weinig laten zien. Een foto, of een fotoset, mag een verhaal vertellen, echter hoe meer voorwerpen zich in het kader bevinden des te breder wordt het verhaal. Wat overigens ook zijn charme heeft.

Ondanks de confrontaties met mijzelf, mijn lichaam vooral maar zeker ook mijn emoties, zijn de sensuele zelfportretten die ik gemaakt heb geen brede verhalen. Ik wil tonen, aan mijzelf. Ik wil voelen en wil de confrontaties niet uit de weg gaan. De kijker heeft feitelijk gewoon het geluk dat ik (net als met mijn schrijfsels) besloten heb om dat wat ik aan mijzelf toon ook te delen. In eerste instantie zijn het altijd gesprekken die ik met mijzelf voer, waarbij zelfportretten maken een heel andere taal is dan schrijven. De taal van schrijven ben ik machtig, ik ken de diverse lagen en nuances. De taal van erotische foto’s maken met mijzelf als model is een nieuwe taal. Daarin beweeg ik alleen nog in de simpele lagen. Het afgelopen jaar heb ik redelijk wat selfshoots gedaan, lang niet alles heb ik hier gedeeld. Om eerlijk te zijn, het grootste deel heb ik hier niet gedeeld. Onlangs heb ik me voorgenomen om vaker in het archief van afgelopen jaar te duiken en een serie foto’s, die dus in hetzelfde moment gemaakt werden, hier te delen.

Vandaag kies ik voor deze, volledig naakt te zijn en slechts handschoenen te dragen was een dappere keuze. Geen mogelijkheden om mijzelf te verbergen, geen ‘gemakkelijke’ trucjes om snel een sensueel beeld neer te zetten. Ik had alleen de handschoenen en de poses waar ik voor kon kiezen. En uiteindelijk kwam daar deze simpele serie met artistiek randje uit.