Dan ebt het geroezemoes van de dag langzaam weg, een deel van mij veert op. De bubbel lonkt, de stilte die ik mag vullen door mijn eigen flow te volgen. Wie weet ga ik vanavond wel mooie vintage kunst vinden om te delen, of ga ik foto’s bewerken en plaatsen. In gedachten passeert een serie die al een paar dagen door mijn hoofd warrelt, flarden van een foto shoot die we een paar maanden geleden samen maakten. Waar we beiden schrokken van de impact, de hevigheid van de emoties die we beiden voelden. Het liet zien dat niet alles tussen ons verdwenen is, we konden er zelfs een beetje over praten.
De golven daarna lieten ons weer verder uiteen drijven. Praten is een zeldzaamheid geworden, er zit een te groot pijnpunt bij beiden. De strijder in mij heeft besloten geen energie meer te steken in strijden om te blijven proberen te praten maar de energie dicht bij mezelf te houden.
Het is een vorm van overleven, ik ben het me bewust.
De stilte van de nacht daalt verder neer, ik verwelkom deze als een oude bekende. Daar waar ik lange tijd er veel moeite mee had, omdat het mijn gevoel van eenzaam voelen versterkte, vind ik het nu juist prettig. Er opent zich een ruimte voor emoties, voor gesprekken met mijzelf en deze innerlijke dialogen stellen me in staat om de verbinding met mijzelf weer sterker te maken.
De ruis van de dag laat die vaak vervagen of verzwakken, de afwezigheid van de dynamiek die we hadden is als een gebrek aan voeding en ook dat resulteert in een vorm van afvlakken.
Dus dit zijn mijn momenten van helen, mogen voelen wat ik voel. Wat ik deze dag heb gevoeld, wat ik nu in dit moment voel (verdriet en gemis). Zonder oordeel, niet naar mijzelf, niet naar mijn partner (ik geef toe dat dat soms nog een enorme uitdaging is)
Maar ook mag ik in deze momenten mijzelf openstellen voor de flow van het moment. Die me leidt naar zien en voelen, naar delen en zien wat het met anderen doet (vintage kunst), naar gedachten laten gaan en deze soms uitschrijven. Naar voelen wat het met mij doet, deze ‘levende’ rouw om de delen in mijn partner die verdwenen zijn. Onlangs las ik een stuk van een partner van iemand met dementie en ik herkende pijnlijk veel……wat ik moeilijk vind om te benoemen. Waar ik vrijwel niet over kan praten want mijn omgeving ziet het niet, herkent het niet. Voor mijn lief (nog steeds de liefde van mijn leven) is het te confronterend om erover te praten (met mij).
Vol liefde en warmte koester ik de vele herinneringen, soms met een traan omdat dit verlies zwaar en moeilijk is om een weg in te vinden. Gelukkig steeds vaker met een glimlach (en tranen in mijn ogen) om het mooie en bijzondere dat we samen gedeeld hebben binnen onze bdsm dynamiek.
Dat neemt niemand ons meer af, deze herinneringen vormen nu een draad die ons bindt.
Al mijmerend en schrijvend voel ik dat het voor nu even genoeg is, naast het mooie proberen te zien wil mijn verdriet ook haar ruimte innemen. De sub en het meisje in mij met hun emoties willen ook hun ruimte innemen. Ik open mijn armen en onthaal ze, met al hun verdriet, onmacht en gemis.
Plaats reactie